Στην Κροατία φυτεούουν αρμυρίκια για φυσική σκιά, στην Ελλάδα όμως;

Μια όμορφη εικόνα από τα social, που δείχνει πως στο Σπλιτ της Κροατίας φυτεύουν οργανωμένα, αρμυρίκια για φυσική σκιά, στάθηκε αφορμή για να αναρωτηθώ, γιατί να μην το κάνουμε οργανωμένα και στην Εύβοια; Σε όλη την Ελλάδα; Εδώ που ο τόπος από μόνος του προσφέρεται εδώ και αιώνες για αυτά τα ξεχωριστά δέντρα του καλοκαιριού; Και αντί να καταφεύγουμε σε αυτή την φυσική λύση, έχουμε γεμίσει τις παραλίες με πλαστικές και κάθε λογής κατασκευές;

Και φαντάζομαι έχετε μάθει πόσο ανοδικά βρίσκεται ο τουρισμός στην Κροατία τα τελευταία χρόνια ε;

Στην αρχαία Ελλάδα το αρμυρίκι συμβόλιζε τη νιότη και την ομορφιά. Ήταν αφιερωμένο στη θεά Αφρο­δίτη. Ο μύθος συνδέει το αρμυρίκι με την Κύπρο, το νησί της Αφροδίτης, γιατί σε αρμυρίκι, λέει, μεταμορφώθηκε η Μυρίκη, που ήταν αδελφή του Άδωνη και κόρη του Κινύρα, βασιλιά της Κύπρου και ιερέα της Αφροδίτης. Ο Όμηρος αφηγείται στην Ιλιάδα του ότι ο Οδυσσέας κρεμά πάνω σε ένα δέντρο «μυρίκης» την πανοπλία του Δόλωνα, που τον σκότωσε ο Διομήδης, με σκοπό να περιποιηθεί τον νεαρό ήρωα με ιδιαίτερες τιμές.

Δεν είναι λίγοι οι Έλληνες ποιητές που τα συμπεριλαμβάνουν στην ποίηση τους.

«καλάμια στις πελάδες .. και στους γιαλούς χαλίκια ..κι ολάρμυρες χιβάδες ..κι αγύρευτα αρμυρίκια» γράφει ο Κωστής Παλαμάς.

Η πρακτική της φύτευσης αρμυρικιών στις ελληνικές παραλίες, δυστυχώς εδώ και πάρα πολλά χρόνια εγκαταλείφθηκε, έχοντας η φυσική σκιά του δένδρου υποκατασταθεί από την τεχνητή της ομπρέλας. Νέες τέτοιες φυτεύσεις δεν πραγματοποιούνται ή πραγματοποιούνται σε μικρό βαθμό, άναρχα και τυχαία, κι όχι μεθοδευμένα και με επιστημονικό τρόπο, όπως θα έπρεπε.

Και είναι μια καλή ιδέα η οργανωμένη φύτευση αρμυρικιών, να οργανωθεί στα πλαίσια ενός νέου τρόπου αντιμετώπισης των παραλιών μας, οι οποίες δεν αποτελούν μονάχα μέρος απόλαυσης των λουομένων, αλλά και φυσικά οικοσυστήματα.

Ευδοκιμεί κοντά στο αλάτι

Το αρμυρίκι (Tamarix) (αλλιώς: αλμυρίκι ή βρέζι ή αρμύρα ή μέρικος) είναι είδος αλόφυτου, δηλαδή φυτρώνει και ευδοκιμεί σε αλατούχα εδάφη. Βρίσκεται αυτοφυές σε πολλές παραθαλάσσιες περιοχές της Μεσογείου, κυρίως κοντά σε παραλίες, αλλά και σε όχθες ποταμών και σε ρέματα, των οποίων ο υδάτινος ορίζοντας είναι υφάλμυρος. Μπορεί, αναλόγως του είδους και των συνθηκών ανάπτυξής του, να είναι θάμνος, ημίδενδρο ή και δένδρο. Τα κλαδιά του, όταν ψηλώνουν πολύ, αποκτούν μεγάλο βάρος, και το φυτό γίνεται ασταθές λόγω του συνήθως αμμώδους εδάφους όπου αναπτύσσεται. Για το λόγο αυτό, καλόν είναι ν’ «ελαφρύνεται» η κόμη του από κλάδους (κομική αραίωση), με περιορισμένης έκτασης κλάδευμα.