Ο Σταμάτης Κραουνάκης έρχεται στην Εύβοια και την Κύμη για μια μεγάλη συναυλία, το Σάββατο 9 Αυγούστου, στα πλαίσια των εκδηλώσεων του Φεστιβάλ «Της Τέχνης τα Ιάματα».
Ο Σταμάτης Κραουνάκης μίλησε στο GHETTO Magazine για τη θεότητα που λέγεται μουσική, θυμήθηκε τις επισκέψεις του στην Κύμη κατά την παιδική του ηλικία, αναφέρθηκε με ενθουσιασμό στους συνεργάτες του, ενώ μας περιέγραψε τι ακριβώς δημιουργεί τη μουσική του, όπως και τι προκαλεί τη διαχρονικότητα του έργου του.
Παραστάσεις σε Πρωτεύουσα και Επαρχία. Η μουσική και το θέαμα έχουν σύνορα και προτιμήσεις ή απλά ακολουθούν το κοινό;
Σύνορα δεν υπάρχουν ποτέ, Η μουσική είναι μια μεγάλη θεότης. Και όλοι εμείς οι θεράποντες του ιερού βωμού της.
Η βραδιά η δικιά μας μας έχει τον χαρακτήρα ενός ευφάνταστου παλαιού μπουλουκιού.. Με χρώματα και τραγούδια από πολλές εποχές κι από πολλά χωριουδάκια. Συνήθως δε μου αρέσει να περιγράφω τα υλικά. Είναι πολύ πιο ωραίο την ώρα που δοκιμάζουμε παρέα το αποτέλεσμα να μοιραζόμαστε τα συναισθήματά και να τραγουδάμε μαζί.
Υπάρχουν σημεία υψηλού διονυσιασμού και σημεία μεγάλης εσωτερικής συγκίνησης. Θα σας έλεγα για να καταλήξω ότι αυτό που έχει σημασία είναι τελικά η σκηνή του γάμου. Αν προσθέσουμε σε αυτά και το τοπίο μπορεί να γεννηθεί σε κάθε μέρος κάτι μοναδικό που θα είναι μόνο αυτό και μόνο για εκεί.
Κύμη, η πόλη του Παπανικολάου, του Γαλάνη, του Βαρλάμου. Τι σημαίνει για τον Σταμάτη Κραουνάκη να ταξιδεύει την αυγουστιάτική πανσέληνο, μουσικά, στην ανατολική ακτή της Εύβοιας;
Θυμήθηκα παιδάκι που ταξιδεύαμε με το μπαμπά μου για δουλειές ήταν ξυλέμπορος και πηγαίναμε για να βρει ξυλεία. Είχε κάποιον συνεργάτη θυμάμαι από εκεί. Την θυμάμαι χειμώνα την Κύμη, τώρα θα την γνωρίσουμε και καλοκαίρι. Χάρη στον εξαιρετικό μου φίλο Ιωσήφ Βιβιλάκη με τον οποίον μας συνδέει φιλία, συνεργασία και εξαιρετικές στιγμές και του οφείλω πολλά. Είναι ένας άνθρωπος που πάντα μου άνοιγε πόρτες στην γνώση. Χαίρομαι ιδιαίτερα που δεν κάθεται ήσυχος και ψάχνει κι αυτός στο μέρος που ζει να φέρει ανθρώπους που ξέρουν να φτιάχνουν γιορτές.
Της Τέχνης τα Ιάματα.
Τι ωραία επικεφαλίδα.
Χαρακτηρίζεσθε από πολλές και ποικίλες συνεργασίες, αναδεικνύοντας πολλούς καλλιτέχνες με τα έργα σας. Τ’ Αηδόνια Του Θέρους με ποιόν τρόπο συμμετέχουν στο μουσικό σας σύμπαν;
Έχω πολλά αηδονάκια στην ωραία μας συντροφιά. Είναι όλοι ένας κι ένας. Καλλικέλαδοι και Έλληνες. Μπορώ να σας τους παρουσιάσω. Πρώτα απ’ όλα μία κυρία με υπέροχη φωνή η πριμαντόνα μας Ξενάκη Πένυ! Απ’ τα όνειρά φερμένη! Ο Χρήστος Γεροντίδης ένα παιδί από το Πέραμα 20 χρόνια δίπλα μας εκπαιδεύτηκε με εξαιρετικούς ρόλους και με αθάνατα ρεπερτόρια.
Ο Κώστας Μπουγιώτης. Και αυτός χρόνια κοντά μας τενόρος υψηλών προδιαγραφών και ποικίλων ρεπερτορίων.
Αναλαμβάνει τις επικίνδυνες στιγμές αλλά έχει και βαθύτατο λυρισμό.
Ο μπριλάντε Γιώργος Στιβανάκης εικοσιπέντε χρόνια μαζί αεικίνητος και πολυπράγμων, που ξαναφέρνει ολοζώντανα κομμάτια, που αγαπήθηκαν από τα αστεία μου ρεπερτόρια.
Ένας υπέροχος καλλιτέχνης από την Κοζάνη με φωνή από τα έγκατα της βυζαντινής σχολής που παίζει και βιολί ο Θεολόγος Παπανικολάου. Διαμάντι.
Ο εκλεκτός μου φίλος Κοσμάς Κοκόλης. Παίζει κιθάρα μπουζούκι εμψυχώνει και τραγουδάει λαϊκά μοναδικά.
Σολίστας στο μπουζούκι ο πρώτος Έλληνας μουσικός στο είδος αυτό. Νίκος Κατσίκης.
Έχει παίξει όλα μου τα λαϊκά και όχι μόνο ρεπερτόρια, με ξέρει απ’ έξω.
Και ποτέ δεν επαναλαμβάνεται.
Κάθε βραδιά και έκπληξη.
Στο κοντραμπάσο ένα σπάνιο πλάσμα, ένας εξαιρετικός συνεργάτης, που κάνει το όργανο του και μιλάει, Λάμπρος Παπανικολάου. Ένας θαυμάσιος βιολοντσελίστας ο Γιώργος Ταμιωλάκης μουσικός σπανίας ευαισθησίας που μπορεί να κάνει το βιολοντσέλο να μιλάει σαν μικρή συμφωνική, αλλά και σαν λύρα κρητική.
Άφησα τελευταίο ένα σύντροφο μουσικό σπάνιο παιδί και εξαιρετικό παίκτη τον Δημήτριο Ανδρεάδη.
Πιάνο και πλήκτρα και ενορχηστρώσεις.
Ο Αρχηγός μας.
Στον ήχο ένας ακόμα καλλιτέχνης ο φίλος μου Γιώργος Τσατσούλης και στα φώτα ένας υπέροχος σύντεκνος ο Λευτέρης ο Κατάκης.
Η αδερφή μου η Δέσποινα, φύλακας μου Άγγελος στα δύσκολα και στα εύκολα.
Δημόσιες σχέσεις και επικοινωνία.
Κι ένα ευαίσθητο σπάνιο πλάσμα ο Παναγιώτης Γεωργάς που μας κάνει την παραγωγή.
Τι δημιουργεί το νέο τραγούδι; Ο διάλογος με τον μουσικό πλούτο του παρελθόντος ή μήπως η ταύτιση με τα κοινωνικά προβλήματα, τη διανόηση και τις επιταγές του παρόντος;
Η στιγμή. Που σπρώχνουν όλες οι δυνάμεις μέσα στο τοπίο του συγκεκριμένο. Να εκφράσουν ισχυρά ένα δυνατό συναίσθημα. Να δώσουν ένα χέρι στην μοναξιά. Και έρχονται νότες και λόγια και παντρεύονται και εκφράζουν ένα νόημα, μια σχέση, μια φράση κάτι που μπορεί και να ‘ναι παντοτινό.
Η μουσική σας παράσταση συνομιλεί με το θεατρικό μπουλούκι. Για εσάς το μπουλούκι είναι ιστορική πολιτιστική κουλτούρα ή ένας τρόπος για να μιλήσετε με αυθεντικότητα στην καρδιά του κόσμου;
Για μένα και συναισθηματικά είναι το είδος που κράτησε ζωντανή την τέχνη στα δύσκολα χρόνια. Σκέφτηκα λοιπόν ότι ήταν ένας ωραίος τρόπος να συνδυάσουμε όλες αυτές τις ποικιλίες και τις μουσικές αναφορές χωρίς καμία ενοχή και απλά η συνολική μουσική αφήγηση να έχει ελευθερία.
Η μουσική σας συνεχίζει να αγγίζει ανθρώπους σε ολόκληρη την Ελλάδα και τον κόσμο. Υπάρχει κάποιο μυστικό καλλιτεχνικής διαχρονικότητας;
Καταρχήν ότι μ’ αγαπάνε εμένα και την μουσική μου είναι κάτι που το κερδίσαμε με τα χρόνια όλοι μας και η κοινωνία και εγώ. Κάτι κάναμε σωστά όλοι. Το μυστικό είναι ένα και μόνο ένα. Η αλήθεια.
«Είμαι υπόχρεος για την συνομιλία
καλή μας διασκέδαση
σας περιμένω.
Και εσάς και Όλη την Εύβοια.
Σαββατόβραδο στον Ριχτη.
Φιλώ.»
