.jpg)
Ο πανέξυπνος σκύλος, που κάποιος του έδωσε το όνομα Τάσος, παρά το μέγεθος του, που ίσως να φόβιζε με την πρώτη ματιά, ήταν φιλικός με όλους και αναπόσπαστο κομμάτι της καθημερινότητας της πόλης της Χαλκίδας εδώ και πολλά χρόνια. Είχε δε, εξοικειωθεί απόλυτα με την αστική ζωή στο κέντρο και ακόμη και σε σημεία με πολύ φασαρία, άραζε και το έριχνε για τα καλά στον ύπνο!
Είχε σίγουρα τον “πρώτο λόγο” μεταξύ των αδέσποτων του κέντρου της Χαλκίδας!
Ενώ στην παραλία σύχναζε σε πολλά μαγαζιά, είχε το στέκι του, το οποίο ήταν το Πάνθεον.
Το τελευταίο διάστημα τον Τάσο, τον είχε υιοθετίσει μια οικογένεια στην Ερέτρια, και εκεί άφησε την τελευταία του πνοή, ενώ έζησε 17 έτη.
Το καλύτερο ζωάκι που πάτησε ποτέ πατούσα σε αυτή τη γη είναι ο σκύλος, και ο Τασάρας ήταν με διαφορά ο αγαπημένος μας φίλος στο κέντρο της πόλης.
Η ανάρτηση και η ιστορία του Γιώργου Σπύρου για τον τετράποδο “Τάσο”
«Ο Τάσος ήταν ο πιο κοινωνικός αδέσποτος σκύλος της Χαλκιδας.
Ξεκίναγε τη μέρα του από το “special food”.
Από εκεί κονόμαγε και καμιά λουκανικόπιτα.
Μετά πήγαινε μια βόλτα απο τα δικαστήρια (όταν είχε ακροατήρια).
Αν γινόταν καμια φασαρία στο προαύλιο, ο Τάσος θα επέβαλε τη τάξη με αυστηρά γαυγίσματα.
Μετά άραζε στο διάδρομο του «Πάνθεον» και δεν κουνιόταν.
Οι θαμώνες περνούσαν από πάνω του.
Εφευγε πάντα τελευταίος από το μαγαζί.
Τον καιρό που το Πάνθεον ήταν κλειστό αυτός περίμενε κάθε μέρα, υπομονετικά, εξω από τη πόρτα μήπως και ανοίξει.
Σίγουρα στεναχωρήθηκε περισσότερο από κάθε άλλον.
Μετά άρχισε να αράζει στη πόρτα του “Storeys”, αλλά ποτέ δεν ήταν το ίδιο. Του άρεσε μόνο το Πάνθεον.
Νερό και τροφή έβρισκε πάντα έξω από την πόρτα του Γιάννη του Πολάλη που τώρα σίγουρα είναι απαρηγόρητος.
Ξέρω ότι θα του λείψει πολύ.
Γιατί όπως όλοι οι καλοί άνθρωποι αγαπάει πολύ τα ζώα και πάντα τα φροντίζει.
Στον Τάσο όμως είχε μεγάλη αδυναμία.
Μια ημέρα κάποια κυρία απαίτησε φορτικά να τον βγάλουμε έξω από το μαγαζί και εγώ αναγκάστηκα και τον παρακάλεσα ευγενικά με ήρεμα νεύματα να βγεί (τον Τάσο).
Με κοίταξε με ένα βλέμμα γεμάτο απορία.
Δεν επέμεινα, αλλά έμεινα εκεί και του γύρισα τη πλάτη διακριτικά.
Ο Τασος τότε σηκώθηκε, έσπρωξε τη πόρτα και βγήκε έξω.
Αυτό με πόνεσε πολύ…..»
