οθόνες οικογένεια Νίκος Πράκουρας Λογοθεραπευτής

Μια μέρα χωρίς οθόνες! Πρόκληση ή το καλύτερο δώρο στην οικογένεια;

Άρθρο του Λογοθεραπευτή Νίκου Πράκουρα στο ghettomagazine.gr

Ο Νίκος Πράκουρας, Λογοθεραπευτής, Διευθυντής και Επιστημονικά Υπεύθυνος του Κέντρου Λογοθεραπείας, Εργοθεραπείας και Ψυχοθεραπείας «Νίκος Πράκουρας», αρθρογραφεί στο ghettomagazine.gr

Η ανάπτυξη των παιδιών περνάει από διάφορα στάδια γνωστικής, κοινωνικής, ηθικής και κοινωνικο-συναισθηματικής ανάπτυξης. Σε κάθε αναπτυξιακό στάδιο τα παιδιά βρίσκονται αντιμέτωπα με νέες προκλήσεις, στις οποίες θα πρέπει να προσαρμοστούν. Σε περίπτωση που δεν τα καταφέρουν αποτελεσματικά, τότε ενδέχεται να αντιμετωπίσουν ψυχοκοινωνικά προβλήματα. 

Το πολιτισμικό πλαίσιο, οι αλλαγές που συντελούνται στη δομή και τη λειτουργία της οικογένειας και στην καθημερινότητα επηρεάζουν την ψυχοσυναισθηματική ανάπτυξη των παιδιών και των εφήβων. Η ζωή στα αστικά κέντρα αποστερεί από τα παιδιά τη δυνατότητα του κινητικού παιχνιδιού στην πλατεία, στο πάρκο, στην αυλή του σχολείου. Οι γονείς επιφορτίζονται με τον ρόλο του συνοδού-οδηγού των παιδιών στις διάφορες οργανωμένες δραστηριότητες (ποδόσφαιρο, κολυμβητήριο, καράτε κλπ), με αυστηρό πρόγραμμα, με σημαντικό οικονομικό κόστος στο οικογενειακό ισοζύγιο. Το συνεχώς αυξανόμενο ποσοστό διαζυγίων οδηγεί σε μονογονεϊκές οικογένειες, όπου ένας εργαζόμενος γονέας προσπαθεί να βρει χρόνο να αφιερώσει στο παιδί του παλεύοντας με τις ενοχές για τον χρόνο που χάνεται. Η κατάσταση είναι σαφώς δυσκολότερη στην περίπτωση που το παιδί δεν έχει αδέρφια, συνεπώς συναναστρέφεται σχεδόν αποκλειστικά με ενήλικες. Αυτές οι πολιτισμικές και κοινωνικές αλλαγές επηρεάζουν σημαντικά ένα από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της παιδικής ηλικίας, αναπόσπαστο στοιχείο της ανθρώπινης φύσης, αδιαμφισβήτητη αξία για τη φυσιολογική ανάπτυξη και την επιβίωση, το παιχνίδι.

Το παιχνίδι είναι ένας τρόπος εκπαίδευσης των παιδιών, ένας τρόπος να μεγαλώσει και να αναπτυχθεί, μια ένδειξη ψυχικής υγείας. Είναι μια δραστηριότητα αυθόρμητα διαλεγμένη από το παιδί, μέσα από την οποία δρα ελεύθερα και αβίαστα, δημιουργεί και μαθαίνει, αναπτύσσει τη σκέψη του και την ικανότητα λύσης προβλημάτων, οξύνει τη κρίση του, ερευνά τον υλικό κόσμο, αναπτύσσει τη γλώσσα, ζει σ’ ένα κόσμο φανταστικό που μπορεί να εξουσιάσει, αναπτύσσει διαπροσωπικές σχέσεις, εκφράζει συναισθήματα και αισθάνεται ευχαρίστηση.

Το παιχνίδι αρχίζει αυθόρμητα από τη βρεφική ηλικία αλλά η ανάπτυξη του εξαρτάται από την ενθάρρυνση και την παρουσία των μεγάλων. Τα προσφερόμενα παιχνίδια πρέπει να είναι ανάλογα του σταδίου εξέλιξης του, ο προσφερόμενος χώρος κατάλληλος και ο χρόνος αρκετός για την ολοκλήρωση του ώστε να μην δημιουργείται θυμός από την πρόωρη διακοπή, αλλά και όχι πάρα πολύς για να βαρεθεί και να αισθανθεί παραμέληση.

Η ανάγκη για συντροφιά υφίσταται από την αρχή αλλά γίνεται εντονότερη 4-6 ετών. Από τα 7 έως τα12 αρχίζουν να μπαίνουν οι κανόνες στα ομαδικά παιχνίδια και οι δραστηριότητες καθορίζονται πια από το φύλο. Αυτό συνεχίζεται και μέχρι την αρχή της εφηβείας όπου τα παιδιά παίζουν με ομάδες παιδιών του ίδιου φύλου.

Τα παιδιά σήμερα, μεγαλώνουν σε ένα αποστερημένο περιβάλλον, περνούν πολλές ώρες μόνα τους ή συνυπάρχουν σε ένα σπίτι με έναν γονιό που δεν ασχολείται μαζί τους, απλά τα επιτηρεί από απόσταση. Ως μοναδικό υποκατάστατο του κινητικού παιχνιδιού, της συναναστροφής με άλλα παιδιά, της δημιουργικής ενασχόλησης, της επικοινωνίας, του τραγουδιού, της εκτόνωσης παρατηρείται το συνεχώς αυξανόμενο φαινόμενο της πολύωρης παραμονής και αποκλειστικής σχεδόν ενασχόλησης παιδιών προσχολικής ηλικίας έως και εφήβων με την τηλεόραση, το κινητό τηλέφωνο, τον υπολογιστή. Είναι κοινή διαπίστωση ότι οι κοινές δραστηριότητες γονέα – παιδιού αντικαθίστανται από μια σειρά παιχνιδιών και ταινιών στον υπολογιστή. Η επιβράβευση και η στέρηση δικαιωμάτων, όλο και συχνότερα γίνεται διαμέσου της χρήσης κάποιας οθόνης. Οι οθόνες φαίνεται να είναι ανοιχτές όλη την ημέρα, να δεσπόζουν σε όλους τους χώρους, να αντικαθιστούν το παιχνίδι, τη συναναστροφή, το διάλογο.

Τα παιδιά εκτίθενται όλο και περισσότερο στη βία μέσα από τα μέσα ενημέρωσης, τα ηλεκτρονικά παιχνίδια και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Μελέτες δείχνουν ότι με αυτό τον τρόπο αυξάνεται η επιθετικότητα στις αλληλεπιδράσεις με ξένους, συμμαθητές και φίλους. Η επίδραση είναι πιο σοβαρή σε παιδιά προσχολικής ηλικίας, εκδηλώνεται συχνά με τραυματικά συμπτώματα στα παιδιά, όπως εφιάλτες, έντονο άγχος και φόβο, απομόνωση από τους συνομηλίκους, αρνητική στάση προς το σχολείο και διακοπή φοίτησης. Στους εφήβους μπορεί να συμβάλει στην εκδήλωση ριψοκίνδυνων συμπεριφορών, ενώ οι μακροχρόνιες επιπτώσεις στη συμπεριφορά είναι δύσκολο να προβλεφθούν 

Τα παιδιά στις πόλεις μας μεγαλώνουν σε έναν μοναχικό, «εικονικό» κόσμο, δεν έχουν επαφή με τη φύση, με τα ζώα, φαίνεται να φοβούνται να εμπιστευθούν άλλους ανθρώπους, εκδηλώνουν πληθώρα φόβων και αγχωδών εκδηλώσεων και κατ’ επέκταση έχουν χαμηλή αυτοεκτίμηση. Η φράση «βαριέμαι, δεν έχω τι να κάνω» ακούγεται σχεδόν καθημερινά από παιδιά μέσα σε ένα σπίτι γεμάτο παιχνίδια που δεν χρησιμοποιούνται. Γονείς, εκπαιδευτικοί και ειδικοί ψυχικής υγείας πρέπει να αναλογιστούμε την ευθύνη μας, να θυμηθούμε τα δικά μας πιο απλά παιδικά χρόνια και να προσφέρουμε στα παιδιά την ανεμελιά και την ξεγνοιασιά της παιδικής ηλικίας. 

Κι αν περνούσαμε μια μέρα χωρίς οθόνες; Αν νικούσαμε το βόλεμα και ανατρέχαμε στη δημιουργικότητα για να παίξουμε με τα παιδιά μας; Αν βγαίναμε έξω να περπατήσουμε, να γελάσουμε, να χαρούμε παρέα; Αν τρώγαμε γύρω από ένα τραπέζι μιλώντας; Αν διαλέγαμε ένα επιτραπέζιο να παίξουμε μικροί μεγάλοι; Πρόκληση σίγουρα αλλά και το καλύτερο δώρο στην οικογένειά μας.

Νίκος Πράκουρας – Σύντομο Βιογραφικό 

 

Γεννήθηκε στη Χαλκίδα, όπου πέρασε τα παιδικά και εφηβικά του χρόνια. Φοίτησε στο 1ο Δημοτικό Σχολείο Χαλκίδας και μετέπειτα στο 1ο Γυμνάσιο Χαλκίδας. Αποφοίτησε από το Πανεπιστήμιο Βελιγραδίου με τον τίτλο του Λογοθεραπευτή. Υπήρξε ο πρώτος Λογοθεραπευτής στη Χαλκίδα και σε όλη την Εύβοια, αφού από το 1991 έως σήμερα ασχολείται ανελλιπώς με την επιστήμη του και είναι από τα πρώτα μέλη του Συλλόγου Ελλήνων Λογοθεραπευτών. Προκειμένου να ανταποκριθεί στον αυξανόμενο αριθμό παιδιών και στις ανάγκες τους, που συχνά δεν αφορούσαν αποκλειστικά διαταραχές λόγου, δημιούργησε το Κέντρο Λογοθεραπείας, Εργοθεραπείας και Ψυχοθεραπείας «Νίκος Πράκουρας». Συνεργάζεται με επιστήμονες ειδικής αγωγής και ψυχικής υγείας (λογοθεραπευτές, εργοθεραπευτές, εκπαιδευτικούς ειδικής αγωγής, ψυχολόγους και παιδοψυχιάτρους), προσεκτικά επιλεγμένους προκειμένου ο καθένας ξεχωριστά και το Κέντρο συνολικά να παρέχουν ποιοτικές και ανθρώπινες υπηρεσίες στο παιδί, τον έφηβο και την οικογένειά του. Παράλληλα, προκειμένου να ανταποκριθεί στις επιστημονικές εξελίξεις στο χώρο της ειδικής αγωγής και της ψυχικής υγείας παιδιών και εφήβων έχει παρακολουθήσει πληθώρα ημερίδων, σεμιναρίων και συνεδρίων εντός και εκτός Ελλάδας (ενδεικτικά αναφέρονται: Μεταπτυχιακό σεμινάριο «Συμβουλευτική & Δεξιότητες Συμβουλευτικής» που διοργάνωσε το THACE διάρκειας 120 ωρών, 14th International Congress of ESCAP (European Society for Child and Adolescent Psychiatry) 11-15 June 2011, Helsinki και πολλά άλλα). Επίσης, τα τελευταία χρόνια έχει διοργανώσει 3 επιμορφωτικές ημερίδες στη Χαλκίδα με θεματολογία γύρω από τις διαταραχές λόγου, μάθησης και συμπεριφοράς. 

GHETTO Magazine

Το Ghetto Magazine καλύπτει ό,τι είναι νέο και σημαντικό στην πόλη της Χαλκίδας αλλά και σε ολόκληρη την Εύβοια. Την κοινωνία, τους ανθρώπους της, τις τέχνες και την διασκέδαση, με πρωτοποριακό πάντα τρόπο. Όλη η πόλη σε ένα …GHETTO. Γιατί στο δικό μας ghetto χωράνε όλοι!

Scroll to Top