Στην Πινακοθήκη Δημήτριος Μυταράς, το 5ο Πρότυπο Γυμνάσιο Χαλκίδας, δημιούργησε μια εικαστική αναζήτηση με πυλώνα τη Μύρτιδα. Η έκθεση συνομιλεί με την εικόνα της έφηβης Μύρτιδος, μια εμβληματική μορφή για τη λογοτεχνία, το θέατρο, τα ψηφιακά μέσα και φυσικά τις εικαστικές τέχνες.
Στη διάρκεια των εργασιών για την κατασκευή του Μετρό της Αθήνας η ανασκαφή έφερε στο φως έναν ομαδικό τάφο από την ταφή περίπου 150 ανθρώπων που έζησαν και πέθαναν την εποχή του Λοιμού των Αθηνών (430 – 426 π.Χ.)
Η διερεύνηση με υλικό DNA από τα ακέραια δόντια απέδειξε ότι τα αίτια του θανάτου αυτών των ατόμων ήταν τυφοειδής πυρετός.
Ανάμεσα στα οστά του ομαδικού τάφου υπήρχε το κρανίο ενός κοριτσιού 11 χρονών από το οποίο γεννήθηκε η ιδέα της ανάπλασης ενός παιδικού κεφαλιού της εποχής του Περικλή και δημιουργήθηκε έτσι το πρόσωπο της Μύρτιδος.
Η Μύρτις έγινε φίλη των αναπτυξιακών στόχων της Χιλιετίας για τον Οργανισμό Ηνωμένων Εθνών και εκφράζει το σεβασμό στα ανθρώπινα δικαιώματα των παιδιών.
Η Μύρτιδα αποτελεί σύμβολο στον αγώνα κατά της φτώχειας και των παιδικών ασθενειών, αναδεικνύοντας το βαθύ αντίκτυπο που μπορεί να έχουν οι ιστορικές αναπαραστάσεις στα σύγχρονα κοινωνικά ζητήματα.
Η εικαστική έκθεση αποτελεί έναν διάλογο εμπνευσμένων καλλιτεχνών με ένα ιστορικό πρόσωπο το οποίο αναδομήθηκε από την τεχνολογία,
..εκφράζοντας σημερινές ευαισθητοποιήσεις και κοινωνικές διεκδικήσεις που προκύπτουν από μια καλλιτεχνική ομάδα που σκέφτεται, αναρωτάται, δημιουργεί και οι οποίες αντανακλώνται στον παγκόσμιο άνθρωπο.
Η πρωτοποριακή αυτή έκθεση στην Πινακοθήκη Μυταράς, με την αρωγή του 5ου Πρότυπου Γυμνασίου Χαλκίδας, συνιστά μια πολιτιστική όαση στην πόλη μας, καθώς θέτει το πλαίσιο και το περιβάλλον για μια εκτενή συζήτηση που αφορά το παιδί και τον κόσμο που αυτό μεγαλώνει.
Στη έκθεση υπάρχουν ποικιλότροπα έργα ζωγραφικής, γλυπτικής και εικαστικών εγκαταστάσεων που πραγματικά θέλγουν τον επισκέπτη και εκφέρουν πολλαπλά μηνύματα.
Το Γλυπτό σε αλουμίνιο του Κωστή Γεωργίου «Μύρτις» επισημαίνει τον προορισμό της τέχνης να δημιουργεί γέφυρες και να συνέχει τον παρελθόντα με τον παρόντα χρόνο, δημιουργώντας τον άξονα σύνδεσης με τον μέλλοντα χρόνο.
