Δημήτρης Λιανοστάθης: «Το Aλωνάκι αυτά τα 40 χρόνια έχει αφήσει το δικό του πολιτισμικό αποτύπωμα στη Χαλκίδα, και στην Εύβοια»

Δημήτρης Λιανοστάθης – Ο Σύλλογος Ελληνικής Πολιτιστικής Παράδοσης Χαλκίδας «τ’ Aλωνάκι» το 2025 έκλεισε 40 χρόνια από την ίδρυση του και ο Δημήτρης Λιανοστάθης είναι ο άνθρωπος που βρίσκεται στην διεύθυνση του συλλόγου από την πρώτη μέρα έως σήμερα. 

Αν οι χοροί σας είχαν «φωνή», τι θα έλεγαν στους ανθρώπους που μπαίνουν για πρώτη φορά στον δικό σας χορευτικό κύκλο; Θα υπήρχε κάποιο μήνυμα ή κάποια συμβουλή που θα ψιθύριζαν στους καινούργιους χορευτές;

Οι ελληνικοί χοροί χρησιμοποιούν όλα τα εκφραστικά μέσα για να προσεγγίσουν και να συν-κινήσουν όλους όσοι έρχονται στον κοινό χορευτικό κύκλο. Όσοι λοιπόν έρχονται για πρώτη φορά στον χορευτικό μας κύκλο η «φωνή των ελληνικών χορών» τους λέει ότι ήρθαν κάπου που θα βιώσουν τους ελληνικούς χορούς στο σήμερα, θα τους ανακαλύψουν και θα αποκαλυφθούν και οι ίδιοι και βέβαια θα περάσουν καλά σε μια χορευτική – πολιτισμική κοινότητα με σεβασμό και γνώση. 

40 χρόνια Αλωνάκι. Τι κάνει τον Σύλλογο Αλωνάκι να ξεχωρίζει όλα αυτά τα χρόνια; Μας μιλήσατε για το “πλαίσιο” και την σημασία να κινείται o σύλλογος μέσα σε αυτό. Ερμηνεύστε το μας.

Το Aλωνάκι αυτά τα 40 χρόνια έχει νομίζω αφήσει το δικό του πολιτισμικό αποτύπωμα στην πόλη της Χαλκίδας, στην Εύβοια, αλλά και γενικότερα στον χώρο του λαϊκού πολιτισμού στον οποίο δρα και αναδρά. Το πλαίσιο στο οποίο κινείται είναι το τριφυές δρώμενο Λόγος, Μέλος, Κίνηση (χορός) στο οποίο έχει «προσθέσει» την γνώση, την άποψη και την αισθητική. Η γνώση των στοιχείων του λαϊκού πολιτισμού, γεννά την άποψη επί αυτών και τα δύο μαζί την αισθητική την οποία πάντα την είχαμε ανάγκη & βέβαια την έχουμε και τώρα. Αυτό ακριβώς εννοώ. Αυτό το πλαίσιο είναι που οδηγεί τo αλωνάκι και έκανε τα μονοπάτια- κάποια από τα οποία δεν υπήρχαν καν- δρόμους και απλωσιές.  Εκδηλώσεις και δράσεις που κάποτε δεν πέρναγαν από το μυαλό μας, σήμερα είναι δεδομένες και αυτονόητο ότι θα πραγματοποιηθούν. Για παράδειγμα οι δράσεις για το δωδεκαήμερο που γίνονται στην πόλη μας, δεν γίνονταν μέχρι που ξεκίνησαν και καθιερώθηκαν από τ’ Αλωνάκι. Και χαιρόμαστε βέβαια που και άλλοι οργανισμοί και φορείς σήμερα συμπράττουν και τις ακολουθούν. Αυτή είναι άλλωστε και η έννοια της παράδοσης και της συνέργειας των πολιτιστικών δυνάμεων. 

Πόσο σημαντική είναι η συμμετοχή των νέων ανθρώπων σε έναν πολιτιστικό σύλλογο, ειδικά την εποχή που ζούμε; Πώς καταφέρνει την ένταξη των νέων το Αλωνάκι;

Η συμμετοχή των νέων ανθρώπων σ’ έναν πολιτιστικό σύλλογο δεν είναι απλά σημαντική, αλλά καταλυτική. Δίνουν την δύναμη και τη ζωντάνια που χρειάζεται ένας πολιτιστικός οργανισμός για να προχωρήσει. Αλλά και η συμπόρευση των ηλικιωμένων με τους νέους σε μια κοινή πολιτισμική κοινότητα, νοηματοδοτεί στην πράξη την παράδοση. Παρά και Διδω. Όλο αυτό είναι μαγικό να γίνεται και να εκτυλίσσεται σε έναν πολιτισμικό χώρο. Το Αλωνάκι είναι αλήθεια ότι έχει στις τάξεις του πολλούς νέους ανθρώπους και αυτό είναι σπουδαίο. Θεωρώ ότι το καταφέρνει και λόγω του πλαισίου που προαναφέραμε. Δίνει χώρο στους νέους ανθρώπους να εκφραστούν πολιτισμικά μέσα από τις δράσεις του και βέβαια την οπτική του ότι ο λαϊκός πολιτισμός είναι για να τον βιώνεις στην καθημερινότητα με δυναμισμό  και όχι να τον βλέπεις μόνο στην προθήκη με ναφθαλίνη. Στην εποχή της μετανεωτερικότητας που ζούμε σήμερα, οι νέοι ζουν εν δράση και όχι εν στάση. Και η βιωμένη παράδοση είναι εν δράση… Αυτό βέβαια συμπεριλαμβάνει όχι μόνο τους νέους στην ηλικία, αλλά και όσους συμμερίζονται τα παραπάνω ανεξαρτήτου ηλικίας. 

Σε ποια στιγμή μιας πρόβας ή μιας σύναξης νιώθετε ότι η χορευτική ομάδα μεταμορφώνεται; Ποιο είναι το αόρατο σημείο όπου γεννιέται η κοινότητα;

Η μεταμόρφωση γίνεται κάθε στιγμή που η εσωτερική πλήρωση των συμμετεχόντων σωματοποιείται και ολοκληρώνεται σε ψυχική και συναισθηματική ευφορία. Εδώ όπως σωστά αναφέρετε γεννιέται η κοινότητα που έχει κοινά πολιτισμικά χαρακτηριστικά, κοινές επιδιώξεις -στόχους, αλλά διατηρεί το κάθε πρόσωπο την αυτονομία και αυτοτέλεια του. Δεν είναι εύκολος ο συνδυασμός και συγκερασμός, αλλά γίνεται. Το ζήτημα είναι πάντα σ’ αυτές τις κοινότητες, να μεγαλώνουμε τον παρονομαστή όπως λέω συχνά, κρατώντας την προσωπικότητα και ποικιλομορφία του αριθμητή.

Πιστεύετε ότι ο χορός αγγίζει τους ανθρώπους με έναν τρόπο μοναδικό σε σχέση με άλλες τέχνες; Και ποια συναισθήματα θα θέλατε να γεννά ο δικός σας χορός σε όσους τον συναντούν;

Ο ελληνικός παραδοσιακός χορός είναι ρίζες είναι ταυτότητα, ιστορία, ήθη έθιμα, συλλογική μνήμη, τέχνη και πολλά άλλα ακόμη. Άρα αγγίζει τους ανθρώπους αφού εμπεριέχει όλα τα παραπάνω στοιχεία. Ο δικός μας χορός, ο ελληνικός παραδοσιακός χορός θέλουμε και γεννά συναισθήματα υπερηφάνειας, αυτοπεποίθησης, ελευθερίας,  κοινωνικής συγκρότησης και ανασυγκρότησης. Σε τελική ανάλυση μια πληρότητα, ευφορία ψυχής και σώματος. 

Τι να περιμένουμε από το Αλωνάκι στο μέλλον; Τα σχέδια και τα όνειρά σας για τον σύλλογο;

Το Αλωνάκι σχεδιάζει συνέχεια δράσεις που εμπεριέχουν τα χαρακτηριστικά που κουβεντιάσαμε. Και θα συνεχίζει να το κάνει όσο τα μέλη μας, οι άνθρωποι μας, μας δίνουν τη δύναμη να το κάνουμε. Λέω πάντα ότι οι άνθρωποι είναι η δύναμη μας. Η συνεχής ανατροφοδότηση από τα μέλη μας και η αλληλεπίδραση «γεννούν» σχέδια και καλούμαστε όλοι μαζί να τα υλοποιούμε.  Το μεγαλύτερο σχέδιο είναι η βίωση της «παράδοσης» σε όλες τις εκφάνσεις της. Ονειρεύομαι έναν φορέα με συνέχεια στη διαδρομή του, σεβασμό στους ανθρώπους και στον ρόλο που επιτελεί,  αλληλεγγύη, στοχοπροσήλωση. Να αναζητά συνεχώς νέους δρόμους βίωσης και επιτέλεσης του λαϊκού πολιτισμού με οδηγό τη γνώση, την άποψη και την αισθητική. Άλλωστε όπως συχνά πυκνά λέω:  το ποτάμι δεν γυρίζει πίσω. Αντί το νερό όμως να χυθεί στην θάλασσα, καλύτερα πρώτα να ποτίσει κανένα χωράφι…