Απόψεις

Αρθρώσεις Οστεοαρθρίτιδα Μιχάλης Γεωργούδης Ορθοπαιδικός

Πάροδος του Χρόνου & Προβλήματα στις Αρθρώσεις (Οστεοαρθρίτιδα)

Ο Μιχάλης Γεωργούδης, Ορθοπαιδικός Χειρουργός – Χειρουργός Σπονδυλικής Στήλης, αρθρογραφεί στο ghettomagazine.gr Η οστεοαρθρίτιδα ή αρθρίτιδα «φθοράς», είναι μια πολύ συχνή διαταραχή που προσβάλλει τις αρθρώσεις. Πρόκειται για κατάσταση που αναπτύσσεται όταν ο χόνδρος των αρθρικών επιφανειών καταστρέφεται από την επαναλαμβανόμενη χρήση. Καθότι το γόνατο και το ισχίο αποτελούν αρθρώσεις οι οποίες βοηθούν στην εκτέλεση της πλειονότητας των καθημερινών κινήσεων, πολύ συχνά οι ασθενείς πάσχουν από αρθρίτιδα γόνατος και οστεοαρθρίτιδα ισχίου. Η οστεοαρθρίτιδα μπορεί να προκαλέσει πόνο, οίδημα και δυσκαμψία, καθιστώντας δύσκολη την κίνηση ενός ατόμου. Ενώ συνήθως επηρεάζει ενήλικες μεγαλύτερης ηλικίας, η συγκεκριμένη πάθηση μπορεί να αναπτυχθεί σε άνδρες, γυναίκες και παιδιά οποιασδήποτε ηλικίας. Ποιοι είναι οι παράγοντες κινδύνου για οστεοαρθρίτιδα Οι βασικότεροι παράγοντες κινδύνου που μπορεί να οδηγήσουν σε οστεοαρθρίτιδα είναι: Ηλικία: Ο κίνδυνος αρθρίτιδας αυξάνεται όσο μεγαλώνουμε. Τρόπος ζωής: Το κάπνισμα ή η έλλειψη άσκησης μπορεί να αυξήσουν τον κίνδυνο εμφάνισης αρθρίτιδας. Φύλο: Συχνότερη εμφάνιση στο γυναικείο φύλο. Βάρος: Η παχυσαρκία επιβαρύνει επιπλέον τις αρθρώσεις, κάτι που μπορεί να οδηγήσει σε οστεοαρθρίτιδα. Ποια είναι τα συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας; Τα συμπτώματα της οστεοαρθρίτιδας ποικίλλουν. Μπορεί να εμφανίζονται ήπια σε μερικούς ανθρώπους και σοβαρά σε άλλους, ανάλογα με την εντόπιση και το στάδιο της πάθησης. Η ενόχληση στις αρθρώσεις μπορεί να έρχεται και να παρέρχεται, καθώς η οστεοαρθρίτιδα είναι πάθηση με εξάρσεις και υφέσεις. Στα τελικά στάδιά της, όμως, τα συμπτώματα παραμένουν αδιάλειπτα, πολλές φορές και κατά την διάρκεια της ανάπαυσης ή ακόμα και του ύπνου. Τα πιο κοινά συμπτώματα περιλαμβάνουν: Πόνο Ερυθρότητα Δυσκαμψία Οίδημα Υπερευαισθησία Θερμότητα Πώς γίνεται η διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας;  Η διάγνωση της οστεοαρθρίτιδας βασίζεται στην κλινική εξέταση από ορθοπαιδικό χειρουργό και στο ιστορικό του ασθενούς, ενώ επιβεβαιώνεται με απεικονιστικές εξετάσεις. Κατά την κλινική εξέταση πραγματοποιείται: Αξιολόγηση της κινητικότητας και του εύρους κίνησης στις αρθρώσεις του ασθενούς. Έλεγχος για περιοχές με ευαισθησία ή οίδημα γύρω από τις αρθρώσεις. Αξιολόγηση της συνολικής υγείας του ασθενούς ώστε να προσδιοριστεί εάν κάποια διαφορετική πάθηση μπορεί να προκαλεί τα συμπτώματα. Πώς αντιμετωπίζεται η οστεοαρθρίτιδα; Το θεραπευτικό πλάνο για την αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας εξαρτάται από παράγοντες, όπως: Το στάδιο της οστεοαρθρίτιδας Τη σοβαρότητα της συμπτωματολογίας Τη γενική κατάσταση υγείας του ασθενούς Οστεοαρθρίτιδα – Συντηρητικές (μη χειρουργικές) θεραπείες Οι συντηρητικές (μη χειρουργικές) θεραπείες για την αντιμετώπιση της οστεοαρθρίτιδας περιλαμβάνουν: Φάρμακα: Τα αντιφλεγμονώδη και τα αναλγητικά φάρμακα μπορεί να βοηθήσουν στην ανακούφιση των συμπτωμάτων. Φυσικοθεραπεία: Μπορεί να βοηθήσει στη βελτίωση της δύναμης, του εύρους κίνησης και της συνολικής κινητικότητας. Οι φυσικοθεραπευτές επίσης μπορούν να εκπαιδεύσουν τον ασθενή πώς να προσαρμόσει τις καθημερινές του δραστηριότητες ώστε να μειωθεί ο αρθριτικός πόνος. Θεραπευτικές ενέσεις: Οι ενδαρθρικές εγχύσεις υψηλού μοριακού βάρους υαλουρονικό οξύ, σε συνδυασμό με χονδροϊτίνη, πλάσματος πλούσιου σε αιμοπετάλια (θεραπεία PRP) και βλαστοκυττάρων ελαττώνουν τα συμπτώματα και προσφέρουν βελτίωση της κίνησης της άρθρωσης. Οστεοαρθρίτιδα – Χειρουργικές θεραπείες Εξατομικεύοντας την κάθε περίπτωση ασθενούς, οι χειρουργικές θεραπείες για την οστεοαρθρίτιδα χωρίζονται σε 4 μεγάλες κατηγορίες, ανάλογα με τη φθορά της άρθρωσης, την ηλικία και τα συμπτώματα. Αρθροσκοπικός καθαρισμός Οστεοτομίες: Επέμβαση διόρθωσης του άξονα ισχίου ή γόνατος Μονοδιαμερισματική αρθροπλαστική: Επέμβαση αντικατάστασης μόνο του φθαρμένου τμήματος του γόνατος Ολική αρθροπλαστική: Επέμβαση αντικατάστασης όλων των φθαρμένων επιφανειών μιας άρθρωσης   Γεωργούδης Σ. Μιχάλης M.D. Ορθοπαιδικός Χειρουργός – Χειρουργός Σπονδυλικής Στήλης Ιατρείο Χαλκίδας Αντωνίου 3, 22210 88774 Ιατρείο Ερέτριας Λεωφόρος Αρχαίου Θεάτρου 15, 22290 65265  / 6974406729 Facebook: Γεωργούδης Σ. Μιχάλης Ορθοπαιδικός Χειρουργός Instagram: Michalis Georgoudes Website: georgoudis-orthopaedics.gr Σύντομο βιογραφικό Ιατρού Ο Γεωργούδης Μιχάλης είναι Ορθοπαιδικός Χειρουργός – Χειρουργός Σπονδυλικής Στήλης. Είναι απόφοιτος του Τμήματος Ιατρικής του Δημοκρίτειου Πανεπιστημίου Θράκης. Έχει εργαστεί ως Ορθοπαιδικός Χειρουργός στη Β’ Ορθοπαιδική Κλινική του Γ.Ν.Α. ΚΑΤ και ως Ειδικευόμενος Ορθοπαιδικός Χειρουργός στο Τμήμα Σκολίωσης και Σπονδυλικής Στήλης και στη Κλινική Παιδοορθοπαιδικής του Γ.Ν.Α ΚΑΤ. Έχει διατελέσει Επιμελητής του Τμήματος Ελάχιστα Επεμβατικής Χειρουργικής Σπονδυλικής Στήλης (MISS) στο Ιατρικό Κέντρο Αθηνών. Ιδιαίτερα σημαντική είναι η Ταξιδιωτική Υποτροφία που έλαβε από την Ε.Ε.Χ.Ο.Τ. για τη συμμετοχή του στο FORTE Summer School που διεξήχθη το 2018 στο Μιλάνο. Έχει συμμετάσχει σε πληθώρα εθνικών και διεθνών επιστημονικών συνεδρίων και σεμιναρίων, ενώ επιστημονικό του έργο έχει δημοσιευθεί και ανακοινωθεί σε ιατρικά περιοδικά και συνέδρια αντίστοιχα. Είναι εξειδικευμένος στην Αρθροπλαστική ισχίου και γόνατος, στην Αρθροσκοπική Χειρουργική και στη Χειρουργική σπονδυλικής στήλης.

Φιλανθρωπία

Φιλανθρωπία, πράξη αγάπης ή υποκρισίας;

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης «Και εμείς οι ίδιοι αισθανόμαστε πως αυτό που κάνουμε είναι σταγόνα στον ωκεανό. Αλλά ο ωκεανός θα ήταν μικρότερος αν έλειπε αυτή η σταγόνα», μας έχει αναφέρει η Μητέρα Τερέζα, Καθολική καλόγρια, φιλάνθρωπος και Αγία. Η φράση αυτή εκφράζει την ιδεατή, ουτοπική εκδοχή της φιλανθρωπίας σε έναν κόσμο στον οποίο αυτή συνδέεται με την προβολή στα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης, τα gala με τη συμμετοχή των celebrities και τη συνδήλωση του αισθήματος προσφοράς με την εταιρική κοινωνική ευθύνη πανίσχυρων πολυεθνικών. «Η φιλανθρωπία ανακουφίζει τη συνείδηση των πλούσιων πολύ πριν ανακουφίσει τα στομάχια των φτωχών». Τάδε έφη ο Alfred Sauvy, Γάλλος οικονομολόγος και ίσως να επιβεβαιώνεται με βάση τα στοιχεία της Έρευνας Εισοδήματος και Συνθηκών Διαβίωσης των Νοικοκυριών 2021, καθώς o πληθυσμός που βρίσκεται σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό, σύμφωνα με τον αναθεωρημένο ορισμό (στο πλαίσιο του προγράμματος «Ευρώπη 2030», αναφορικά με την καταπολέμηση της φτώχειας, έχει τεθεί ως στόχος «να μειωθούν κατά 15 εκατομμύρια τα άτομα που βρίσκονται ή που κινδυνεύουν να βρεθούν σε κίνδυνο φτώχειας ή κοινωνικό αποκλεισμό, εκ των οποίων τα 5 εκατομμύρια να είναι παιδιά» έως το έτος 2030), ανέρχεται στο 28,3% του πληθυσμού της Χώρας (2.971.200 άτομα), παρουσιάζοντας αύξηση σε σχέση με το 2020 κατά 0,9 ποσοστιαίες μονάδες. Το κοινωνικό κράτος υποβοηθείται από την έννοια της φιλανθρωπίας όταν στατιστικά φαίνεται να αποτυγχάνει να προσφέρει ασφαλείς οικονομικές και κοινωνικές συνθήκης διαβίωσης. Ο όρος φιλανθρωπία ιδιαίτερα όταν συνδέεται με το εύθραυστο της παιδικής ηλικίας μπορεί να συγκινεί μια κοινωνία η οποία ψάχνει εξαγνισμό για τις αμαρτίες της, που δεν είναι άλλες από τον υπερβολικό πλουτισμό των λίγων, την αδιαφορία των ευημερούντων και την ανέχεια των κυβερνόντων. Η απροκάλυπτη εμφάνιση της φτώχιας, η διάρρηξη του οικογενειακού ιστού και της κοινωνικής συνοχής αλλά και η αλλοτρίωση του ατόμου δημιουργούν συνθήκες ένδειας σε πολλά νοικοκυριά επηρεάζοντας τον πιο αθώο και απροστάτευτο κρίκο της κοινωνικής αλυσίδας, το παιδί. Η Δόμνα Μιχαηλίδου, Υφυπουργός Εργασίας και Κοινωνικών Υποθέσεων αρμόδια για θέματα Πρόνοιας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης σε μια συγκινητική συνέντευξή της μας αναλύει έναν θεσμό, που θα μπορούσε να αντικαταστήσει την υποκριτική φιλανθρωπία ή αλλιώς να μας κάνει όλους συμμετοχικά φιλάνθρωπους, το θεσμό της αναδοχής. «Στην Ελλάδα, οι αναδοχές θεωρούνται ένα στάδιο πριν από την υιοθεσία ενός παιδιού. Δεν είναι όμως έτσι. Ή, πιο σωστά, δεν είναι πάντα έτσι. Η αναδοχή είναι θεσμός αποκατάστασης των παιδιών, έως ότου οριστικά εκτιμηθεί από τις αρμόδιες κοινωνικές υπηρεσίες ότι μπορούν να ζήσουν με τη βιολογική τους οικογένεια. Υπάρχουν περιπτώσεις που οι γονείς μπορεί να είναι σε κάποιο σωφρονιστικό ίδρυμα, να μην έχουν πόρους να μεγαλώσουν τα παιδιά τους ή να αδυνατούν να τα αναθρέψουν λόγω εξαρτήσεων και προβλημάτων υγείας. Άρα, μια ανάδοχη οικογένεια παρέχει προσωρινά τη φροντίδα της σε παιδιά που για νομικούς λόγους δεν μπορούν να υιοθετηθούν. Κάποιες φορές η αναδοχή μπορεί να καταλήξει σε υιοθεσία αλλά αυτό δεν μπορεί να είναι γνωστό εκ των προτέρων. Είναι σημαντικό να μη μεγαλώνουν αυτά τα παιδιά μέσα σε δομές. Ακόμα και η καλύτερη δομή, δεν είναι σπίτι, δεν είναι οικογένεια. Η αναδοχή είναι μια πράξη γενναιοδωρίας αλλά και ευθύνης. Στοχεύει να προσφέρει στα βρέφη, στα μικρά παιδιά, ακόμη και στους εφήβους, στοργή, τρυφερότητα, ασφάλεια, οικογενειακή θαλπωρή, ερεθίσματα και αποκλειστική φροντίδα. Οικογένειες με παιδιά που είναι φοιτητές και τα δωμάτιά τους παραμένουν άδεια, άτομα που ως νέα επένδυσαν περισσότερο στην καριέρα τους και τώρα θέλουν να δώσουν στοργή και αγάπη σε ένα παιδί μπορούν να γίνουν ιδανικοί ανάδοχοι». Συνεχίζοντας η κυρία Μιχαηλίδου επισημαίνει ότι «δικαίωμα στην υιοθεσία έχουν όλοι οι πολίτες που ζουν μόνιμα και νόμιμα στην Ελλάδα, ως ζευγάρι αν είναι παντρεμένοι ή ως μονογονείς αν δεν υπάρχει σχέση γάμου. Η διαδικασία τόσο για το ζευγάρι όσο και για τον έναν γονέα είναι ακριβώς ίδια. Φυσικά δεν υπάρχουν διακρίσεις που να αφορούν στο φύλο, στο θρήσκευμα, στην οικονομική ευχέρεια κλπ. Στο νέο Εθνικό Σύστημα Αναδοχών και Υιοθεσιών είμαστε όλοι ίσοι. Παρατηρήσαμε ότι στο παρελθόν, όταν κάθε δομή αποφάσιζε σε ποιον θα «δώσει» κάθε παιδί, υπήρχαν διαχωρισμοί και προτιμήσεις άδικες, παράλογες αλλά και παράνομες. Η ευμάρεια, η κοινωνική θέση αλλά και οι προσωπικές γνωριμίες μπορεί να έπαιζαν τον ρόλο τους. Όλα αυτά έχουν πλέον τελειώσει. Το σύστημα είναι ψηφιακό, δίκαιο και απολύτως διαφανές». Σε έναν κόσμο που κυριαρχεί η μνησικακία, η απώλεια της κοινωνικής συνείδησης και η αδιαφορία για το συνάνθρωπο υπάρχουν γονείς, άνθρωποι, ζευγάρια που σκέφτονται όπως μας περιγράφει η Υφυπουργός. «Οι περισσότεροι υποψήφιοι ανάδοχοι φοβούνται τον αποχωρισμό. Ανησυχούν ότι θα αγαπήσουν τόσο το παιδί, που ο αποχωρισμός, όταν και αν γυρίσει στην οικογένειά του, θα είναι εξαιρετικά δύσκολος. Στις περιπτώσεις που εγώ γνωρίζω, δεν υπάρχει ουσιαστικός αποχωρισμός. Ο ανάδοχος παραμένει στη ζωή του παιδιού με πολλούς τρόπους. Ως ο αγαπημένος νονός, θείος, κάπως σαν δεύτερος γονιός. Η σχέση, η επαφή δεν σταματά, δεν τελειώνει. Πιστεύω ότι, αν οι συμπολίτες μας αντιληφθούν το μεγαλείο αυτής της πράξης αλλά και τα οφέλη που θα έχουν από τη χαρά και την αγάπη που θα αποκομίσουν, θα σπεύσουν να γίνουν ανάδοχοι. Πρόκειται για μια ανιδιοτελή, για μια γενναία πράξη αγάπης και προσφοράς που πρέπει όλοι μας να επανεξετάσουμε». Όλοι μας προσφέρουμε τον οβολό μας σε κάποιον άστεγο στο δρόμο, σε έναν ταλαιπωρημένο τοξικομανή που μας εκλιπαρεί, ανάβουμε ένα κεράκι στην εκκλησία για τη σωτηρία της ψυχής μας αλλά και των οικείων μας, επιλέγουμε να συνδράμουμε στα εθελοντικά προγράμματα κάποιων ΜΚΟ. Δεν πρέπει όμως να ξεχνάμε τη ρήση του Ιερού Αυγουστίνου, «η φιλανθρωπία δεν μπορεί να είναι υποκατάστατο για τη δικαιοσύνη που δεν απονεμήθηκε».

Οινοτουρισμού

Τα πλεονεκτήματα του Οινοτουρισμού για την οινοβιομηχανία και τον τοπικό προορισμό

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης Η ιστορική αναδρομή του οινοτουρισμού ξεκινά από την Αρχαία Ελλάδα και αργότερα την Ρώμη. Οι οργανωμένες διαδρομές οίνου ξεκίνησαν στα μέσα του 19ου αιώνα. Για την ανάπτυξη του οινοτουρισμού συνέβαλλαν αρκετοί παράγοντες, οι σημαντικότεροι από αυτούς είναι η εξέλιξη στις μεταφορές καθώς δημιουργήθηκαν σιδηρόδρομοι και η εξέλιξη στην κοινωνία όπου η νέα μεσαία τάξη ενδιαφέρεται για το ποιοτικό κρασί. Βασικός παράγοντας στην εξέλιξη του οινοτουρισμού ήταν η δημοσίευση της «Classification of Wine of the Gironde», η οποία ταξινόμησε τις αμπελοοινικές περιοχές και τα κρασιά. Μέσα από αυτή τη δημοσίευση τα γαλλικά κρασιά απέκτησαν ταυτότητα καθώς προσδιορίστηκαν τα ποιοτικά και τοπικά χαρακτηριστικά τους ενώ παράλληλα οι αμπελοοινικές περιοχές έγιναν ελκυστικοί προορισμοί. Τα πρώτα επισκέψιμα οινοποιεία ήταν τα γαλλικά Chateau, οι Οίκοι Σαμπάνιας και Κονιάκ, όπου το προϊόν και ο παραγωγός του βρισκόταν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος. Από το 1920 ο οινοτουρισμός αναπτύχθηκε και στη Γερμανία, με την χάραξη οινικών διαδρομών, οι οποίες αποτέλεσαν μέρος της γερμανικής τουριστικής βιομηχανίας. Έτσι μέχρι το 1970 η Γερμανία είχε αποκτήσει ένα ολοκληρωμένο δίκτυο περιοχών οινοτουρισμού που περιλαμβάνει έντεκα περιοχές με Δρόμους του Κρασιού. Τις επόμενες δεκαετίες ο οινοτουρισμός εξαπλώθηκε στην Ανατολική Ευρώπη, με στόχο την προσέλκυση τουριστών από την Δυτική Ευρώπη καθώς και στην άλλη πλευρά του Ατλαντικού, όπως στη Napa Valley Καλιφόρνιας, τη Νέα Υόρκη, το Οντάριο του Καναδά, αλλά και την Ωκεανία, όπως την Αυστραλία και την Νέα Ζηλανδία, η οποία και χρησιμοποίησε τον οινοτουρισμό για να τραβήξει διεθνή τουρισμό. Στις χώρες αυτές τα απλά «Επισκέψιμα Οινοποιεία» εξελίχθηκαν σε μία συνολική «ατραξιόν» που περιείχε προβολές, πολυθεάματα, exclusive και μη γεύματα, συμμετοχή στον τρύγο, φιλοξενία, επίσκεψη στον αμπελώνα και πολυεμπειρικές όπως και πολύπλευρες γευστικές δοκιμές. Ειδικότερα τα οφέλη της Οινοβιομηχανίας από τον οινοτουρισμό εντοπίζονται στο κτίσιμο της εικόνας και της φήμης μέσα από την θετική εμπειρία του οινοτουρισμού, καθώς μπορούν να γίνουν γνωστά τα οινοποιεία και τα κρασιά δημιουργώντας μια αναγνωρίσιμη εικόνα προς τους καταναλωτές. Επιπλέον μέσω του οινοτουρισμού συντελείται αύξηση των πωλήσεων ως αποτέλεσμα τόσο της αναγνωρισιμότητας όσο και των άμεσων πωλήσεων από τους επισκέπτες των οινοποιείων. Ακόμη ως όφελος προσδοκάται η εκπαίδευση των καταναλωτών και η άμεση επικοινωνία μ’ αυτούς, ενώ με την επίσκεψη σε κάποιο οινοποιείο οι τουρίστες συμμετέχουν, μαθαίνουν και επικοινωνούν άμεσα με τους παραγωγούς, ανταλλάσοντας ιδέες και απόψεις. Ακολούθως η προστασία της αξιοπιστίας του brand name επιτυγχάνεται καθώς ο καταναλωτής πιθανότερα να θεωρεί πιο αξιόπιστο ένα brand name για το οποίο έχει δει από κοντά την διαδικασία της παραγωγής του προϊόντος. Η έλξη περισσότερων τμημάτων της αγοράς και η ανάπτυξη εξαγωγών, τα υψηλότερα κέρδη από πωλήσεις στο οινοποιείο, σημαντικές για μικρά οινοποιεία που δεν μπορούν να εγγυηθούν των όγκο των προμηθειών και τα οποία αποκτούν ένα σημαντικό κανάλι διανομής, νέες συνεργασίες με φορείς, όπως ξενοδοχεία, λαογραφικά μουσεία, χώρους εστίασης, συμμετοχή σε φεστιβάλ, συνεργασίες με τουριστικά γραφεία, αλλά και δυνατότητα δοκιμής νέων κρασιών που μόλις εμφανίστηκαν στην αγορά, αποτελούν κάποια από τα πλεονεκτήματα αυτού του είδους εναλλακτικού τουρισμού. Τα οφέλη του γεωγραφικού προορισμού δηλαδή της ευρύτερης περιοχής στην οποία βρίσκεται το οινοποιείο συνοψίζονται στην ανάπτυξη και διαφοροποίηση της τοπικής οικονομίας με την καλύτερη αξιοποίηση των πόρων της, την ανάπτυξη μιας ενιαίας και μοναδικής θετικής «εικόνας προορισμού» και φήμης, την αύξηση του αριθμού των επισκεπτών και των οικονομικών πόρων που προέρχονται τόσο από τους τουρίστες όσο και από κρατικούς φορείς για την ανάπτυξη του οινοτουρισμού, την έλξη νέων και επαναλαμβανόμενων τουριστών, τη διεύρυνση της τουριστικής περιόδου. Ωστόσο σημαντικά είναι και τα οφέλη των φιλοξενούντων κοινωνιών, καθώς ο οινοτουρισμός συμβάλει στη ανάπτυξη της επικοινωνίας, τη διεύρυνση των σχέσεων και του ορίζοντα γνώσεων, την αλλαγή νοοτροπίας, την οικονομική έλξη νέων επενδύσεων, την αύξηση της επιχειρηματικότητας και της απασχόλησης, αλλά και την ανάπτυξη νέων προϊόντων και υπηρεσιών όπως εστιατόρια, ή άλλα καταστήματα. Τα οφέλη του οινοτουρισμού είναι ποικίλα και επηρεάζουν θετικά τους επαγγελματίες των δυο κλάδων, οίνου και τουρισμού, καθώς επίσης και την τοπική κοινωνία και οικονομία. Αν και τα οινοτουριστικά οφέλη δεν εκτιμώνται στον ίδιο βαθμό από όλους του εμπλεκόμενους, η ιδέα της διαφοροποίησης του οινικού προϊόντος, μέσω του τουρισμού, συναντά τις δύο τελευταίες δεκαετίες ισχυρούς υποστηρικτές με προεξέχοντες τους ίδιους τους καταναλωτές.

αξία οινοτουρισμού κλάδο ελληνικού κρασιού

Η αξία του οινοτουρισμού για τον κλάδο του ελληνικού κρασιού

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης «Ο  Θεός έφτιαξε μόνο το νερό. O άνθρωπος έφτιαξε το κρασί», τάδε έφη ο Victor Hugo. Ο οίνος αποτελεί το σημαντικότερο προϊόν της Γης της Μεσογείου κι όχι μόνο καθώς εδώ και αιώνες ευφραίνει την ψυχή και τις αισθήσεις κάθε ανθρώπου. Η ανάπτυξη της οινικής κουλτούρας τα τελευταία χρόνια λειτουργεί διαμέσου της μορφής εκείνης του εναλλακτικού τουρισμού που καλείται οινοτουρισμός. Ο οινοτουρισμός ή οινικός τουρισμός μπορεί να οριστεί ως η επίσκεψη σε αμπελώνες, οινοποιεία, φεστιβάλ και εκθέσεις κρασιών. H γευσιγνωσία και η εξερεύνηση των χαρακτηριστικών μιας αμπελουργικής περιοχής είναι το κυριότερο κίνητρο για τους επισκέπτες και αποτελεί μία εναλλακτική μορφή τουρισμού. Αποτελεί μία μαγική εμπειρία, καθώς η περιήγηση στους χώρους οινοποίησης και ωρίμανσης των κρασιών, η γνωριμία με τους δημιουργούς τους και την ιστορία τους, η παρουσία σε χώρους που αποπνέουν παράδοση, πολιτισμό και δημιουργικότητα και τέλος η οινογευσία που αποφέρει γνώση αλλά και απόλαυση, αποτελούν ένα ξεχωριστό βίωμα, τόσο που παραμένει ανεξίτηλο. Οινοτουρισμός όμως, δεν είναι μόνο το οινοποιείο, τα αμπέλια και το κρασί. Στο σύνολο της η οινογευστική εμπειρία είναι πολυδιάστατη και συμπεριλαμβάνει το φαγητό που σερβίρετε, την αρχιτεκτονική του οινοποιείου, το φυσικό περιβάλλον, τους επισκέπτες και τέλος τη γοητεία της οινοπαραγωγού περιοχής. Συνιστά αρχικά μια μορφή τουριστικής συμπεριφοράς και συμπεριφοράς αναψυχής, που βασίζεται στην ελκυστικότητα του οίνου και των αμπελοοινικών περιοχών με πρωταρχικά κίνητρα τα οινικά φεστιβάλ ή εκθέσεις οίνου, τη γευσιγνωσία και την εξερεύνηση προορισμού, επιπροσθέτως αποτελεί μια ευκαιρία μάρκετινγκ και μηχανισμό πωλήσεων του οινοποιείου και του οινικού κλάδου, που ευνοεί την άμεση επαφή και επικοινωνία των οινοποιών με τον καταναλωτή και την πώληση των προϊόντων τους στο χώρο της επιχείρησης και τελικώς συντελεί σε μια στρατηγική ανάπτυξης και μάρκετινγκ των οινοτουριστικών προορισμών, ένα μέσο δηλαδή για την προσέλκυση επισκεπτών και την ανάπτυξη όχι μόνο των οινοποιείων, αλλά και ολόκληρης της περιοχής, στην οποία αναπτύσσεται ένα πλέγμα τουριστικών δραστηριοτήτων γύρω από το αμπελοοινικό προϊόν, το τοπίο και τον πολιτισμό. Μπορεί η Ελλάδα να μην είναι τόσο γνωστή στους οινόφιλους τουρίστες, όμως υπάρχουν αξιόλογα οινοποιεία, κυρίως στη βόρεια και την κεντρική Ελλάδα, στην Κρήτη, στα νησιά του Αιγαίου, στην Πελοπόννησο και την Αττική, αλλά φυσικά και στην Εύβοια. Μέχρι πριν από δύο δεκαετίες, τα περισσότερα επικεντρώνονταν αυστηρά στην παραγωγή του κρασιού. Χρόνο με τον χρόνο, παράλληλα με την αναγνώριση του ελληνικού κρασιού στο εξωτερικό (ΗΠΑ, Καναδάς, Αυστραλία) άρχισαν να αυξάνονται τα οινοποιεία που επένδυαν στην τεχνολογική καινοτομία αλλά και στις υποδομές υψηλής αισθητικής προκειμένου να προσελκύσουν το οινόφιλο κοινό. Επιπλέον, τα διεθνή τουριστικά πρακτορεία άρχισαν να εμπλουτίζουν τις οργανωμένες ξεναγήσεις τους με επισκέψεις σε οινοποιεία. Ενδεικτικά, ένα από τα μεγαλύτερα της Βόρειας Ελλάδας για παράδειγμα, του κυρ-Γιάννη, υποδέχεται ετησίως περίπου 3.000 επισκέπτες, το 40% των οποίων είναι τουρίστες από την Ιαπωνία, την Κίνα, την Αμερική, την Κεντρική Ευρώπη και την Κύπρο. Η λειτουργία των οινοποιείων βοήθησε στην ανταγωνιστικότητα του ελληνικού κρασιού. Από το 2009 μέχρι σήμερα παρατηρείται αύξηση του όγκου των εξαγωγών οίνου κατά 75% και αύξηση της μέσης τιμής ανά λίτρο κατά 22% και σε αυτό έχει συμβάλλει σε μεγάλο βαθμό ο οινοτουρισμός αφού σηματοδοτεί μια διαφορετική μορφή τουρισμού ιδιαίτερα ανεπτυγμένης σε αρκετές περιοχές στον κόσμο. Στην Ελλάδα με τα πανέμορφα αμπελοτόπια από τη Θράκη έως την Κρήτη και από τη Σάμο έως τη Κεφαλονιά, με τη χιλιόχρονη οινική ιστορία αποτυπωμένη σε μνημεία, την παράδοση και τα εξαιρετικά σύγχρονα ελληνικά κρασιά, ο οινοτουρισμός θα έπρεπε να είναι ένα από τα βασικότερα τουριστικά προϊόντα. Η στρατηγική σύνδεσης του αμπελώνα και του κρασιού με το τοπίο και τον πολιτισμό απαιτεί προϋπόθεσες οργάνωσης, συμπεριφορών, δραστηριοτήτων, εξυπηρετήσεων και παροχών, κάτι που συνδιαμορφώνει ένα ελκυστικό πλέγμα, και ταυτόχρονα κίνητρο για επισκέψεις. Ο οινοτουρισμός αποτελεί μία από τις πιο επιτυχημένες ανερχόμενες μορφές εναλλακτικού τουρισμού παγκοσμίως, ενώ η ανάπτυξη πρότυπων αναπτυξιακών δραστηριοτήτων με βάση το τρίπτυχο ποιότητα – παράδοση – καινοτομία θεωρείται η πιο γόνιμη συνεισφορά στην προσπάθεια αειφόρου ανάπτυξης των αγροτικών περιοχών μέσω εναλλακτικών μορφών τουρισμού.

Οινοτουρίστα

Το προφίλ του Οινοτουρίστα και τα κίνητρα επίσκεψης σε οινοποιείο της Εύβοιας

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης «Το κρασί φέρνει στο φως όλα τα κρυμμένα μυστικά της ψυχής», φράση από τον Κόιντο Οράτιο Φλάκκο, γνωστότερο απλώς ως Οράτιο, ο οποίος ήταν ο κορυφαίος Ρωμαίος λυρικός ποιητής κατά την εποχή του Οκταβιανού Αύγουστου. Με αυτή τη βαθειά συνδηλωτική στιχομυθία θα περιγράψουμε τον οινοτουρίστα, αυτόν τον εραστή του οίνου που ταξιδεύει σε κάθε γωνιά της γης για να τον γευτεί και για να τον ανακαλύψει. Σχετικές έρευνες και συνεντεύξεις με αντιπρόσωπους οινοποιείων διαμόρφωσαν ένα προφίλ του οινοτουρίστα, ο οποίος έχει συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Αρχικά είναι ο λάτρης του οίνου όπου με τη σύνδεση οίνου και φαγητού επισκέπτεται το οινοποιείο είτε για αγορά είτε για δοκιμή του οίνου, αλλά και για να μάθει περισσότερα πράγματα για το κρασί. Αμέσως μετά ο περίεργος για το κρασί, που έχει χαμηλό έως μέτριο ενδιαφέρον, καθώς είναι ικανοποιημένος με απλές γνώσεις για το κρασί. Στη συνέχεια ο ενδιαφερόμενος για τον οίνο, ο οποίος έχει επισκεφθεί στο παρελθόν οινοποιεία και έχει παρευρεθεί σε δοκιμές κρασιών και έχει ενδιαφέρον να μάθει περισσότερα για το κρασί και συνήθως ταξιδεύει σε περιοχές παραγωγής οίνου. Τέλος, ο μη ενδιαφερόμενος για τον οίνο, ο οποίος επισκέπτεται οινοποιεία ως μέρος μίας ομάδας, θεωρώντας το ως μία εναλλακτική ενός μπαρ, χωρίς να έχει κάποιο ενδιαφέρον στο να μάθει περισσότερα για τον οίνο. Τα κίνητρα αναφέρονται στις συνθήκες που ωθούν τα άτομα σε συγκεκριμένες μορφές δράσης, που θεωρούνται ικανές να οδηγήσουν στην ικανοποίηση. Η ζήτηση αντανακλάται στα κίνητρα επίσκεψης, στις αντιλήψεις, σε προηγούμενες εμπειρίες και στις προσδοκίες του οινοτουρίστα. Πολλά επίσης είναι τα κίνητρα επίσκεψης που επηρεάζουν και το οινοτουριστικό προϊόν. Πρωτίστως είναι κάποιοι που στοχεύουν στην αγορά κρασιού όταν επισκέπτονται ένα οινοποιείο και αυτός είναι και ο λόγος της επίσκεψης, ενώ δευτερευόντως είναι άλλοι που ενδιαφέρονται για τον εμπλουτισμό της γνώσης τους πάνω στο κρασί και στη διαδικασία οινοποίησης και επομένως, τα κίνητρά τους κινούνται γύρω από την εκπαιδευτική εμπειρία. Υπάρχει όμως και μια μερίδα ανθρώπων για τους οποίους η κοινωνική όψη του οινοτουρισμού αποτελεί και το πιο ισχυρό κίνητρο επίσκεψης, αλλά και οι θετικές επιπτώσεις στην υγεία μπορεί να αποτελέσουν κίνητρο για την κατανάλωση κρασιού και πιθανόν και για τον οινοτουρισμό. Κίνητρο μπορεί να αποτελέσει το ενδιαφέρον για τα αμπελοοινικά προϊόντα, αλλά και η επιθυμία επίσκεψης της παραγωγής τους, το που και το πώς αυτά παράγονται. Πέρα από το ενδιαφέρον για το βιομηχανικό προϊόν, το ενδιαφέρον για τον οινικό τουρισμό είναι μία πιο σύνθετη διαδικασία καθώς οι ενδιαφερόμενοι επιθυμούν να έρθουν σε επαφή με την τοπική κουλτούρα του κρασιού. Τα κίνητρα επίσκεψης δεν είναι μία στατική έννοια. Μεταβάλλονται στο χρόνο και μπορεί να διαφέρουν και για το ίδιο το άτομο, σε διαφορετικές φάσεις της ζωής του. Είναι το αποτέλεσμα των προηγούμενων εμπειριών του οινοτουρίστα, της εικόνας του προορισμού, αλλά και της πληροφόρησης για τον προορισμό. Η πληροφόρηση μπορεί να προέλθει από τουριστικούς οδηγούς, εφημερίδες και περιοδικά, από το διαδίκτυο αλλά και από το κοινωνικό του περιβάλλον. Η γευσιγνωσία του κρασιού είναι μια ιδιαίτερη στιγμή καθώς οι αισθήσεις των επισκεπτών είναι ανοιχτές για να έρθουν σε επαφή με τη γεύση και τα αρώματα του κρασιού, καθώς η είσοδος στον κόσμο του κρασιού μέσω της ανάλυσης και του προσδιορισμού των χαρακτηριστικών του κρασιού μαθαίνει στον οινόφιλο τη διάκριση του ποιοτικού κρασιού. Οι οινοποιοί, ως εκ τούτου, έχοντας ανοιχτά τα οινοποιία όλο τον χρόνο προς το κοινό δίνουν την ευκαιρία στους επισκέπτες να γνωρίσουν την οινοποιητική διαδικασία και να μυηθούν στα μυστικά του κρασιού ακριβώς εκεί στον τόπο παραγωγής τους.  

σχολική περιβαλλοντική εκπαίδευση

Η σημασία των προγραμμάτων ανακύκλωσης στη σχολική περιβαλλοντική εκπαίδευση

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης Ανακύκλωση απορριμμάτων είναι η διαδικασία με την οποία επαναχρησιμοποιείται εν μέρει ή ολικά οτιδήποτε αποτελεί έμμεσα ή άμεσα αποτέλεσμα της ανθρώπινης δραστηριότητας, το οποίο, στη μορφή που πλέον βρίσκεται, δεν αποτελεί αγαθό για τον άνθρωπο. Οι στόχοι της ανακύκλωσης συνίστανται: στην πρόληψη της απόρριψης χρήσιμου υλικού, στη μείωση της κατανάλωσης «φρέσκων» πρώτων υλών, στη μείωση της χρήσης ενέργειας, στη μείωση της ατμοσφαιρικής ρύπανσης (από την αποτέφρωση) και της ρύπανσης των υδάτων (από την υγειονομική ταφή) μέσω της μείωσης της ανάγκης “συμβατικής” απόρριψης, στη μείωση των αερίων του θερμοκηπίου όσον αφορά στην παραγωγή πλαστικών και στην εξοικονόμηση χρημάτων, εφ’ όσον, συνήθως, η παραγωγή πρώτης ύλης μέσω της ανακύκλωσης αποτελεί οικονομικότερη διαδικασία από την παραγωγή «παρθένας» πρώτης ύλης. Η ιστορία της ανακύκλωσης συνάδει με αυτή του ανθρωπίνου είδους. Οι πρώτες ενδείξεις ανακύκλωσης εμφανίζονται το 400 π.Χ. Μετέπειτα παρατηρούμε δείγματα της δραστηριότητας αυτής στη Ρωμαϊκή αυτοκρατορία, όπου τα χάλκινα νομίσματα ανακυκλώνονταν για τη δημιουργία γλυπτών, αλλά και στη βυζαντινή αυτοκρατορία, όπου πραγματοποιούταν ανακύκλωση γυαλιού. Μέχρι και την προ-βιομηχανική εποχή, πριν δηλαδή η μαζική παραγωγή γεμίσει τις κατοικίες με νέα προϊόντα, η επανάχρηση και η ανακύκλωση γυαλιού και μετάλλων (όπως το αλουμίνιο) ήταν ιδιαίτερα διαδεδομένη. Μετά τη βιομηχανική επανάσταση, η ανακύκλωση μειώνεται ιδιαίτερα σαν φαινόμενο, τουλάχιστον μέχρι τη δεκαετία του ’70. Παρόλα αυτά, παρατηρείται ότι, σε κάθε περίπτωση οικονομικής ένδειας (δεκαετία του ’30, Δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος), η ανακύκλωση επανερχόταν αναγκαστικά. Μπορούμε να παρατηρήσουμε, λοιπόν, ότι η ανακύκλωση, μέχρι τη δεκαετία του ’70, συνέβαινε κυρίως για οικονομικούς λόγους. Στη δεκαετία του ’70, με την επιρροή που άσκησε το περιβαλλοντικό κίνημα (το οποίο πρωτοεμφανίζεται τη δεκαετία του ’60), η ανακύκλωση επανεδραιώνεται και θεσμικά, και ανοίγουν τα πρώτα κέντρα συγκομιδής (drop-off centers). Στις αρχές του 1970, μάλιστα, εδραιώθηκε η ιδέα του «ρυμουλκούμενου αμαξιδίου ανακύκλωσης» της Rose Rowan, το οποίο αποτέλεσε τον πρόδρομο της συλλογής ανακυκλώσιμων στο πεζοδρόμιο (curbside collection) στις δεκαετίες του ’80 και ’90. Είναι ευρέως γνωστό ότι ζούμε σε κοινωνίες, των οποίων κύρια πρακτική αποτελεί η υπερκατανάλωση αγαθών, η οποία συνεπάγεται κατασπατάληση ενέργειας και φυσικών πόρων, και μεγάλη παραγωγή απορριμμάτων. Αν οι σύγχρονες κοινωνίες επιθυμούν να έχουν ένα βιώσιμο μέλλον, οφείλουν σε πολύ επιτακτικό βαθμό να οργανώσουν με τον σοβαρότερο τρόπο την ορθολογική διαχείριση των απορριμμάτων τους με έμφαση στην μείωση παραγωγής τους, την ανακύκλωση και την επαναχρησιμοποίηση. Ως εκ τούτου, η αλλαγή αντιλήψεων, στάσεων και συμπεριφορών και η ανάληψη δράσης εκ μέρους όλων των πολιτών είναι μονόδρομος και δεν αποτελεί καθήκον μόνο του επιστημονικού προσωπικού της χώρας, και εν γένει του πλανήτη Η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση, η λήψη φιλοπεριβαλλοντικών αποφάσεων και η ανάληψη δράσεων για την αντιμετώπιση του προβλήματος είναι σημαντικό να ξεκινούν από τις νεαρές ηλικίες, οι οποίες αναγνωρίζονται ως η περίοδος εκείνη κατά την οποία διαμορφώνονται αντιλήψεις, στάσεις, αξίες και συμπεριφορές. Η κοινωνικοποίηση των παιδιών ως άτομα που φροντίζουν το περιβάλλον αποτελεί έναν από τους βασικούς στόχους της Περιβαλλοντικής Εκπαίδευσης. Το πρότυπο του ανθρώπου που ενδιαφέρεται για την ανάπτυξη δεσμών και σχέσεων µε τις άλλες μορφές ζωής του πλανήτη προέχει του ανθρώπου δυνάστη. Μία τέτοια αντίληψη οδηγεί στη διεύρυνση της ηθικής κοινότητας και στην ανάληψη υποχρεώσεων προς τα µη ανθρώπινα όντα. Οι στάσεις που σχετίζονται µε το περιβάλλον σχηματίζονται στο διάστημα µμεταξύ της πρώτης και μέσης παιδικής ηλικίας και για τον λόγο αυτό είναι αναγκαίο να καλλιεργηθούν οι περιβαλλοντικές στάσεις μέσα από εκπαιδευτικές παρεκβάσεις κατά τη διάρκεια της πρώτης παιδικής ηλικίας στο σχολείο. Η περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση προϋποθέτει αφενός στάση σεβασμού, ενσυναίσθησης και συμπόνιας προς τη φύση και όλα τα ζωντανά πλάσματα και αφετέρου κατανόηση της προσωπικής ευθύνης προς το περιβάλλον. Η βαθιά ενσυναίσθηση μίας γνήσιας εμπειρίας µε τη φύση µας κατευθύνει προς πιο βιώσιμους τρόπους ζωής, ενώ οι περιβαλλοντικές αξίες αρχικά πρέπει να δομηθούν ή να ενσταλαχτούν με ιδέες προερχόμενες από την Περιβαλλοντική Ηθική. Η προϋπόθεση για τη δημιουργία παγκόσμιων υπεύθυνων συµµμετοχικών πολιτών είναι η διαπαιδαγώγησή τους σύμφωνα µε τις περιβαλλοντικές ιδέες, στάσεις και αξίες. Η συμπεριφορά ανακύκλωσης εξαρτάται από την αίσθηση ευθύνης του ατόμου, την ηθική διάσωσης, τη γνώση για το τι και πώς της ανακύκλωσης καθώς και την αίσθηση της προσωπικής ικανότητας. Ο εποικοδομητισμός αποτελεί μια θεωρία μάθησης, σύμφωνα με την οποία η νόηση είναι μια λειτουργία κατασκευής νοημάτων, η οποία βασίζεται στο σύνολο της εμπειρίας ενός ανθρώπου. Σύμφωνα με τη συγκεκριμένη θεωρία τα παιδιά διαμορφώνουν αντιλήψεις αποδίδοντας νόημα στα ερεθίσματα που λαμβάνουν από το περιβάλλον μέσω των αισθήσεών τους με τη βοήθεια της γλώσσας, των προηγούμενων αντιλήψεων και εμπειριών τους και της αλληλεπίδρασής τους με το φυσικό και κοινωνικο-πολιτισμικό τους πλαίσιο. Η θεωρία αυτή υποστηρίζει ότι είναι σημαντικό ο εκπαιδευτικός να γνωρίζει τις αρχικές αντιλήψεις των μαθητών του, ώστε να σχεδιάζει πιο αποτελεσματικά τη διδασκαλία του, να χρησιμοποιεί τα κατάλληλα εποπτικά μέσα και υλικά διδασκαλίας και να διευκολύνει τη δόμηση της νέας γνώσης και των νέων δεξιοτήτων από τους μαθητές του. Η μετασχηματιστική διδασκαλία και μάθηση, που προκύπτει από τη θεωρία του εποικοδητισμού, αναφέρεται στο πώς τα παιδιά αναστοχάζονται κριτικά τις νέες τους γνώσεις και εμπειρίες, βασιζόμενα στις υπάρχουσες αντιλήψεις τους και εμπειρίες με απώτερο στόχο να μετασχηματίσουν πιθανά τις υπάρχουσες αντιλήψεις τους. Η μετασχηματιστική προσέγγιση της διδασκαλίας και μάθησης ενισχύει την κριτική σκέψη των παιδιών, τη χειραφέτησή τους, και τη δράση τους, και προωθεί τη μάθηση σχετικά με, μέσα στο περιβάλλον αλλά κυρίως, για το περιβάλλον, δηλαδή πώς μπορούν τα παιδιά να δράσουν για το περιβάλλον. Η μετασχηματιστική προσέγγιση της διδασκαλίας και μάθησης υποστηρίζει ότι τα μικρά παιδιά μπορούν να δράσουν ως παράγοντες αλλαγής αν υιοθετήσουν προληπτικούς τρόπους συμπεριφοράς, όπως είναι και η ανακύκλωση απορριμμάτων. Επίσης, η μετασχηματιστική μάθηση βασίζεται στο διάλογο και την ανακλαστική σκέψη προάγοντας με αυτόν τον τρόπο τη βαθιά κατανόηση των θεμάτων που σχετίζονται με την βιωσιμότητα και οδηγούν πιθανότατα στη δράση. Οι βιωματικές δράσεις ανακύκλωσης στη Χαλκίδα, για τους μαθητές των Δημοτικών Σχολείων και ιδιαίτερα αυτή που διοργανώνεται από το Δήμο Χαλκιδέων, την Ομοσπονδία Εμπορίου και Επιχειρηματικότητας Εύβοιας, την Ελληνική Εταιρεία Αξιοποίησης Ανακύκλωσης, τον Εμπορικό & Βιομηχανικό Σύλλογο Χαλκίδας, με την ευγενική υποστήριξη της ElvalHalcor, αποτελούν τον προθάλαμο ενθάρρυνσης των μαθητών ώστε να μάθουν να επεξεργάζονται την ανεύρεση λύσεων, να παίρνουν αποφάσεις, και να συμμετέχουν σε δράσεις σχετικές με

διατροφική αξία σαρδέλας

Η μεγάλη διατροφική αξία της ταπεινής σαρδέλας

Με αφορμή την Γιορτή της Σαρδέλας που θα γίνει στη Χαλκίδα την Κυριακή 2 Οκτωβρίου, η διαιτολόγος – διατροφολόγος Στέλλα Κατσιβέλει μας γράφει για τα σημαντικά οφέλη της σαρδέλας στην υγεία μας. Οι σαρδέλες ανήκουν στα λιπαρά ψάρια, έχουν υψηλή διατροφική και βρίσκονται σε αφθονία, φρέσκιες και σε πολύ χαμηλή τιμή σχεδόν σε κάθε γωνιά της Ελλάδος, γεγονός που τις καθιστά απαραίτητες στην υγιεινή διατροφή. Τα λιπαρά αυτά ψάρια, είναι από τα λίγα « λιπαρά» που συστήνονται σε μία ισορροπημένη και υγιεινή διατροφή. Η υψηλή περιεκτικότητά τους σε ω-3 και ω-6 λιπαρά τις κατατάσσουν ψηλά στη διατροφική πυραμίδα καθώς η κατανάλωση αυτών των λιπαρών έχει συνδεθεί με καρδιαγγειακά οφέλη. Επιπλέον, όταν καταναλώνονται με το κόκαλο αποτελούν εξαιρετική πηγή ασβεστίου, φωσφόρου και βιταμίνης D. Η προσφορά της σαρδέλας δε τελειώνει εδώ, περιέχει επίσης βιταμίνη Β12, σελήνιο, σίδηρο και είναι πλούσια πηγή πρωτεϊνών υψηλής βιολογικής αξίας. Έρευνα που ασχολήθηκε με την κατανάλωση σαρδέλας από θηλάζουσες, κατέληξε στο συμπέρασμα ότι 100γρ σαρδέλας 2-3 φορές την εβδομάδα, οδήγησαν σε αύξηση της περιεκτικότητας του μητρικού γάλατος σε ω-3 λιπαρά οξέα. Η κατανάλωσή της ενδείκνυνται για μωρά 2ης βρεφικής ηλικίας, παιδιά, μαθητές, αθλητές, έγκυες & θηλάζουσες μητέρες, αθλητές, μεσήλικες, ηλικιωμένους & υπερήλικες. Εξίσου σημαντικό είναι τέλος το γεγονός ότι η «προσιτή» σαρδέλα, ζει μικρότερο χρονικό διάστημα σε σύγκριση με τα περισσότερα ψάρια. Το μικρό διάστημα ζωής της λοιπόν, έχει σαν αποτέλεσμα να είναι πιο ασφαλής, αφού δεν προλαβαίνει να συγκεντρώσει μεγάλες ποσότητες επιβλαβών στοιχείων από τη ρύπανση των υδάτων.   ΣΤΕΛΛΑ ΚΑΤΣΙΒΕΛΗ Κλινικός Διαιτολόγος – Διατροφολόγος Απόφοιτος Χαροκοπείου Πανεπιστημίου Κάτοχος Μεταπτυχιακού Διπλώματος στην Αθλητική Διατροφή Καραμουρτζούνη 1-Μέγαρο Κιαπέκου, Χαλκίδα 2221084184 Facebook: mylightlifenutrition Instagram: mylightlifenutrition

γαστρονομικού τουρισμού Χαλκίδα Εύβοια

Η ανάπτυξη του γαστρονομικού τουρισμού στη Χαλκίδα και την Εύβοια

Η γιορτή της σαρδέλας έρχεται στην πόλη της Χαλκίδας, την Κυριακή 2 Οκτωβρίου, για να αναδείξει τα χαρακτηριστικά του μοναδικού αυτού ψαριού αλλά και για να μας εμφυσήσει την αξία των φεστιβάλ φαγητού και του γαστρονομικού τουρισμού ως εφαλτήριο οικονομικής ανάπτυξης και προβολής των τοπικών ευβοϊκών προϊόντων. Η WFTA (World Food Travel Association) έχει πραγματοποιήσει μια εκτεταμένη έρευνα το 2018 σε μια προσπάθεια να εντοπίσει το προφίλ ενός τουρίστα γαστρονομίας. Σύμφωνα με τα ευρήματα αυτής της έρευνας, από τους συμμετέχοντες πάνω από το 60% δήλωσαν ότι φωτογραφίζουν προϊόντα τροφίμων ή γαστρονομίας και μοιράζονται τις εμπειρίες τους στα κοινωνικά δίκτυα (61%) σε τουλάχιστον μισά από τα ταξίδια τους, ένα 47% πραγματοποίησε αγορές προϊόντων γαστρονομίας σε τοπικές αγορές και ένα 45% συμμετείχε σε τουλάχιστον 5 διαφορετικούς τύπους δραστηριοτήτων μαγειρικής ή γαστρονομίας. Ένα μεγάλο ποσοστό, το 81%, έμαθε για τοπικά τρόφιμα και ποτά και στο ίδιο ποσοστό πιστεύουν ότι μέσω της γαστρονομίας κατανοούν καλύτερα την τοπική κουλτούρα. Το 82% ξόδεψε περισσότερα για τη διατροφή του σε ένα ταξίδι από ό,τι σε οποιαδήποτε συνηθισμένη μέρα, με αυτό το ποσοστό να ανεβαίνει περισσότερο για τους τουρίστες της γαστρονομίας. Ακόμα καλύτερα, το 83% πιστεύει ότι οι εμπειρίες γαστρονομίας συμβάλλουν στη δημιουργία πιο ανεξίτηλων εντυπώσεων και αναμνήσεων από τον προορισμό που επισκέφτηκαν. Οι τουρίστες ξοδεύουν περίπου το 25% του ταξιδιωτικού τους προϋπολογισμού σε τρόφιμα και ποτά. Η ένταξη της γαστρονομίας στο μάρκετινγκ του τουρισμού επιδρά στην προώθηση και τη διαφήμιση της κάθε τοπικής κουζίνας και προσφέρει μια σειρά από πλεονεκτήματα στους προορισμούς  Με τη διατροφή να είναι ένα από τα βασικά συστατικά των διαφόρων ειδών τουριστικών πακέτων, η γαστρονομία μετατρέπεται σε ισχυρό στοιχείο των λειτουργιών της τουριστικής προβολής και προώθησης και δίνει τη δυνατότητα στους τουρ οπερέϊτορ και στα τουριστικά γραφεία να διαφοροποιήσουν τα προσφερόμενα προϊόντα τους. Επομένως, δίνει τη δυνατότητα και στους τουριστικούς τόπους να εστιάσουν στον τουρισμό εμπειριών, να αναδείξουν τον πολιτισμό τους, να προβληθούν και να προσελκύσουν πελατειακές αγορές με αντίστοιχα ενδιαφέροντα, να αναδείξουν την κουλτούρα τους και να αυξήσουν τις εισπράξεις τους από τον τουρισμό. Η Εύβοια γενικότερα και η Χαλκίδα ειδικότερα με τη γιορτή της σαρδέλας και της ανάδειξης της γαστρονομίας τους μπορούν να ενισχύσουν την προβολή τους και να αποκομίσουν μια σειρά από οφέλη, όπως αύξηση του τουριστικού εισοδήματος, προσέλκυση επενδύσεων στις γενικότερες αγορές αλιείας, στήριξη των εισοδημάτων των παραγωγών τοπικών προϊόντων τόσο του πρωτογενούς όσο και του δευτερογενούς τομέα, αλλά και συνάμα μπορούν να κατορθώσουν τη μελλοντική τους καθιέρωση ως προορισμών εναλλακτικών μορφών τουρισμού. Τα ξεχωριστά χαρακτηριστικά του γαστροτουρισμού δημιουργούν μια στρατηγική μάρκετινγκ που απευθύνεται σε πελατειακές αγορές που διαφέρουν από αυτές του μαζικού τουρισμού. Σε ανάλογες έρευνες αγοραλογίας της Διεθνούς Ένωσης Γαστρονομικού Τουρισμού διαπιστώθηκε ότι μία από τις τρείς πιο απολαυστικές δραστηριότητες των τουριστών είναι το γεύμα τους. Επιπλέον αναγνωρίζεται ότι οι τουρίστες κατά τη διάρκεια του ταξιδιού τους, σχεδόν σε ποσοστό 100% γευματίζουν ή δειπνούν έξω και αυτό έχει σαν συνέπεια τη γνωριμία τους με την τοπική κουζίνα. Η γευσιγνωσία φαγητού και κρασιού έχει τη μοναδική ικανότητα να θέτει σε λειτουργία και τις πέντε αισθήσεις των ανθρώπων. Ένα επίσης σημαντικό στοιχείο είναι ότι οι γαστρονομικές δραστηριότητες προσφέρονται όλο το χρόνο, σε όλη τη διάρκεια της ημέρας, ανεξάρτητα από τις καιρικές συνθήκες σε αντίθεση με τις διάφορες άλλες τουριστικές δραστηριότητες. Οι άνθρωποι που ενδιαφέρονται για τη γαστρονομία συνήθως ανήκουν στην κατηγορία εκείνη που ενδιαφέρεται και για πολιτιστικά δρώμενα, επισκέψεις σε μουσεία, παρακολούθηση φεστιβάλ και μουσικών γεγονότων. Τέλος, αξίζει να σημειωθεί ότι τα δημογραφικά στοιχεία (πχ ηλικία, φύλο, επάγγελμα, εθνικότητα κλπ) δεν επηρεάζουν το ενδιαφέρον των τουριστών για το φαγητό και τη γαστρονομία, τα οποία έχουν μια ευρύτερη αποδοχή. Η ερευνητική αυτή δραστηριότητα σε συνδυασμό με την απλή κοινή λογική καταδεικνύει ότι γαστρονομία και τουρισμός είναι δύο κατηγορίες ψυχαγωγίας συνυφασμένες μεταξύ τους. Η γιορτή της σαρδέλας στη Χαλκίδα θα μας διασκεδάσει με τις μουσικές και τα δρώμενα, θα μας χορτάσει με το πεντανόστιμο και υγιεινό αυτό ψάρι, αλλά προπάντων θα αναδείξει την πολυδιάστατη σημασία της γαστρονομίας στην τουριστική ανάπτυξη και θα συμβάλλει στην καθιέρωση μιας ταυτότητας για τη Χαλκίδα και την Εύβοια ως θαλάσσιων προορισμών γεύσεων και προϊόντων.

γαστρονομία πολιτιστικό προϊόν Χαλκίδα

Η γιορτή της σαρδέλας στη Χαλκίδα και η γαστρονομία ως πολιτιστικό προϊόν

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης Η γιορτή της σαρδέλας αποτελεί το γεγονός του Οκτωβρίου για την πόλη της Χαλκίδας και καταδεικνύει με τον πιο εμφατικό τρόπο τη σημασία της τροφής και της ίδιας της γαστρονομίας ως πολιτιστικού προϊόντος. Ο Γ. Μπαμπινιώτης ορίζει τη γαστρονομία ως την τέχνη της υψηλής μαγειρικής, το σύνολο των κανόνων για την επιλογή των κατάλληλων υλικών και την παρασκευή των εδεσμάτων με στόχο τη γευστική, την οπτική απόλαυση, αλλά και τις δραστηριότητες σχετικά με τη μαγειρική και την απόλαυση του φαγητού. Η γαστρονομία αποτελεί ένα από τα πιο αυθεντικά πολιτιστικά στοιχεία ενός τόπου. Οι ιδιαιτερότητες που παρουσιάζει στις διαφορετικές χώρες και περιοχές είναι συνδεδεμένες με τα ποιοτικά χαρακτηριστικά των εκάστοτε κοινωνιών, ενώ αποκαλύπτονται στοιχεία της πολιτιστικής και οικονομικής τους ιστορίας. Από την άλλη, αυτό που καλούμε «φαγητό» λειτούργει ως ένας τρόπος επικοινωνίας με επίκεντρο τον άνθρωπο. Επιπλέον, η διατροφική κουλτούρα των Ελλήνων έχει εισαγάγει και μια εξωστρεφή κοινωνική διάσταση στο τραπέζι, συνδυάζοντας τη γευστική απόλαυση με την ψυχαγωγία και την επικοινωνία, διατηρώντας τα χαρακτηριστικά των αρχαίων συμποσίων. Η επικοινωνιακή διάσταση του φαγητού συνδηλώνεται με τη χαρακτηριστική εικόνα της ελληνικής οικογένειας η οποία ενδιαφέρεται παραδοσιακά να συναθροίζεται γύρω από το Κυριακάτικο τραπέζι, το οποίο συνιστά θεμέλιο λίθο για τη σύσφιξη των οικογενειακών σχέσεων. Η γαστρονομία συνδέεται με όλες τις εκφάνσεις της ανθρώπινης ζωής και περιλαμβάνει τη γέννηση, το γάμο, τη βάπτιση, το θάνατο, τα πανηγύρια, τις θρησκευτικές εορτές, τις νηστείες, αλλά και τον ορθόδοξο μοναχισμό, καθώς δίνει έμφαση στο γεγονός ή στην κατάσταση και ως εκ τούτου τα σημαντικά γεγονότα επισφραγίζονται με γεύματα. Οι καλλιέργειες, οι τεχνικές επεξεργασίας, εκτός από τη χρηστική τους αξία, δημιουργούν ιδιαίτερες κοινωνικές και πολιτισμικές σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων. Οι κορυφαίες στιγμές της κοινωνικής συνεύρεσης συχνά συνδέονται με γαστρονομικά δρώμενα, πανηγύρια, τοπικά λαογραφικά έθιμα, ενώ αφορμή για κοινή γιορτή προσφέρουν στιγμές της παραγωγής σημαντικών τροφίμων. Η σπορά, η συγκομιδή, ο τρύγος, το άνοιγμα των βαρελιών, οι καζανιές για την παραγωγή της ρακής, τα χοιροσφάγια, αλλά και το ίδιο το ψάρεμα σε εμάς στη Χαλκίδα και γενικότερα στις θαλάσσιες περιοχές της Εύβοιας συνιστούν εργασίες που παίρνουν εορταστικό και τελετουργικό χαρακτήρα. Η κοινωνιολογική διάσταση της τροφής αποτελεί αντικείμενο μελέτης καθώς συνδέεται με τους εκάστοτε πολιτισμούς και κοινωνίες μέσω ενός φυσιολογικού, ψυχο-αισθητηριακού, κοινωνικού και συμβολικού περιβάλλοντος. Ως συνέπεια αυτής της διάστασης το φαγητό εκτός από διατροφική αξία έχει και ψυχο-αισθητηριακά και συμβολικά χαρακτηριστικά. Αυτός ο διατροφικός συμβολισμός εμφανίζεται με διάφορες μορφές όπως οι συμβολικές αρετές της τροφής, για παράδειγμα το ψωμί, το κρασί, τα δημητριακά. Επιπλέον η τροφή συναποτελεί κοινωνικό σύμβολο καθώς μοιράζεται και καταναλώνεται με ανθρώπινη συντροφιά, δημιουργώντας μια θεμελιώδη κοινωνική σύνδεση όπως συμβαίνει στα επαγγελματικά γεύματα, τις οικογενειακές γιορτές, τα γεύματα-διαλειμματα εργασίας. Η τροφή συνοψίζει και μεταδίδει μια κατάσταση, είναι πληροφορία και νόημα, ενώ λειτουργεί ως δηλωτικό της κοινωνικοοικονομικής τάξης. Έτσι σαμπάνια, χαβιάρι, ουίσκι, κρασί χύμα ή πατσάς αποτελούν δείκτες και διακριτικά σημεία που επιτρέπουν στους διαφορετικούς κοινωνικούς παράγοντες να αναγνωρίσουν ο ένας τον άλλον και να επισημάνουν τον τρόπο ζωής τους. Τέλος η τροφή λειτουργεί ως τοπωνυμικό έμβλημα αφού λειτουργεί ως συνδετικός κρίκος με τη γαστρονομική κληρονομιά και την ταυτότητα μιας συγκεκριμένης γεωγραφικής περιοχής ή κοινότητας και χαρακτηρίζει τους κατοίκους της. Η γιορτή της σαρδέλας, την Κυριακή 2 Οκτωβρίου, περικλείει όλα αυτά τα χαρακτηριστικά και οι συντελεστές αυτού του γεγονότος μας δίνουν την ευκαιρία να ανατρέξουμε στο πλούσιο γαστρονομικό παρελθόν της Χαλκίδας, μας προτείνουν να αντιληφθούμε τη διατροφική αξία της ψαροφαγίας και συγκεκριμένα της σαρδέλας, ενώ μας καλούν να αφουγκραστούμε την άυλη πολιτιστική αξία του ψαρέματος και των σημαντικών αρετών που προσφέρει αφενός στην πόλη της Χαλκίδας και γενικότερα στο νησί της Εύβοιας.

θέατρο Περι-Τεχνών Χαλκίδας Μάνα η Σμύρνη καίγεται

Το θέατρο Περι-Τεχνών Χαλκίδας μας συγκίνησε όλους με την παράσταση “Μάνα, η Σμύρνη καίγεται”

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης Το θέατρο Περι-Τεχνών Χαλκίδας παρουσίασε, στο Θέατρο Ορέστης Μακρής, δύο ομολογουμένως εξαιρετικές παραστάσεις του θεατρικού έργου «Μάνα, η Σμύρνη καίγεται», το οποίο έγραψαν η Ιωάννα Μερκουριάδου και η Πέρη Κραμούζη, σε σκηνοθετική απόδοση της αξιέπαινης Ιωάννας Μερκουριάδου. Σε ένα γεμάτο Ορέστης Μακρής το θεατρόφιλο κοινό της Χαλκίδας συγκινήθηκε σε μια θεατρική παράσταση ενός έργου που τίμησε την οδυνηρή επέτειο από τα 100 χρόνια που μεσολάβησαν από τη Μικρασιατική Καταστροφή. Το έργο διαδραματίζεται στη Σμύρνη περιγράφοντας αρχικά την κοσμοπολίτικη αυτή πόλη, το εμπορικό δαιμόνιο των Ελλήνων της Μικρασίας αλλά και τις γαστρονομικές και πολιτισμικές τους συνήθειες, οι οποίοι ζούσαν ειρηνικά στην πολυφυλετική αυτή περιοχή απολαμβάνοντας τις χαρές της ζωής. Εντύπωση προκάλεσε ο πολυάριθμος θίασος του Θεάτρου Περι-Τεχνών, τα καταπληκτικά κουστούμια που δημιουργούσαν την ιδανική ατμόσφαιρα εποχής αλλά και η άμαξα με το άλογο που απέδωσαν με ρεαλισμό το κλίμα εκείνης της ιστορικής περιόδου. Το δεύτερο τμήμα του θεατρικού έργου μίλησε για την ωμότητα, τον κυνισμό και την φρικαλεότητα των Νεότουρκων αποδίδοντας παράλληλα με καταπληκτικές ερμηνείες το φόβο, τη δυστυχία, το θάνατο και την προσφυγιά των Ελλήνων της Σμύρνης, οι οποίοι έχασαν βιος, περιουσίες και αγαπημένους στην ασύδοτη και αιματηρή λεηλασία που ακολούθησε την πυρκαγιά της χαρισματικής αυτής μικρασιατικής πόλης. Επιλέγοντας την τεχνική της αφήγησης μιας χαροκαμένης γιαγιάς, που καταγόταν από τη Σμύρνη και βίωσε μπροστά στα μάτια της τη δολοφονία πατέρα και αδερφού, μας αφύπνισε καλλιτεχνικά και μας γέμισε μελαγχολία και οδύνη για την τραγική κατάληξη του πολιτισμού των Ελλήνων της Μικρασίας. Η παραστατική αυτή απόδοση μιας ηθικής, κοινωνικής, πολιτικής και πολιτισμικής καταστροφής οφείλεται στην οξυδέρκεια, τον αυτοσεβασμό και το ασίγαστο μεράκι του θεατρικού διδύμου του Θεάτρου Περι-Τεχνών, της Πέρης Καραμούζη και της Ιωάννας Μερκουριάδου. Μαζί με μια υπέροχη θεατρική ομάδα συνεχίζουν όλοι και όλες μαζί να δημιουργούν στην πόλη όμορφα θεάματα που κεντρίζουν το ενδιαφέρον. Η συγκίνηση με την οποία αφήσαμε το Θέατρο Ορέστης Μακρής, μετατράπηκε σε ένα γλυκόπικρο συναίσθημα, όταν η Πέρη Καραμούζη μας εξομολογήθηκε ότι το όνομα της πρωταγωνίστριας, Περιστάνη, είναι το βαφτιστικό της όνομα και της αποδόθηκε προς τιμή της Σμυρνιάς γιαγιάς της, η οποία απεβίωσε πρόσφατα. Το βάρος της Ιστορίας και η σχέση των περισσότερων από εμάς με το μικρασιατικό ελληνισμό καλλιέργησε το αίσθημα της απόδοσης τιμής σε όλους αυτούς τους ανθρώπους που άλλοι βίωσαν μαρτυρικό θάνατο και άλλοι μια πικρή προσφυγιά. «Σβήνοντας ένα κομμάτι από το παρελθόν είναι σαν να σβήνεις και ένα αντίστοιχο κομμάτι από το μέλλον» αποφάνθηκε ο Γιώργος Σεφέρης, Έλληνας ποιητής τιμημένος με Νόμπελ το 1963. Το σίγουρο είναι ότι η θαυμάσια ομάδα του θεάτρου Περι-Τεχνών, με τη θεατρική παράσταση του έργου «Μάνα, η Σμύρνη καίγεται», μας έκανε να αφουγκραστούμε το παρελθόν και να το φυλάξουμε ως κόρη οφθαλμού για το μέλλον.

Scroll to Top