Απόψεις

Η επαναξιολόγηση των αξιών εν μέσω πανδημίας

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης Η «Γενεαλογία της ηθικής» δημοσιεύτηκε για πρώτη φορά το 1887 και αποτελεί το πιο συστηματικό και συγκροτημένο έργο του Νίτσε, στο οποίο προσπαθεί να δείξει, ότι οι ηθικές και φιλοσοφικές αξίες της Δύσης, όχι μόνο συνέβαλαν στην εξασθένηση του ανθρώπου, αλλά έφθειραν τα θεμέλια της γνώσης και των επιστημών. Ο Νίτσε εγκαινιάζει, με το πόνημα αυτό, την προσπάθειά του για μια επαναξιολόγηση όλων των αξιών, κάτι που και πολλοί από εμάς έχουμε αποτολμήσει βιώνοντας ένα διαφορετικό τρόπο ζωής, εν μέσω της πανδημίας του κορονοϊού. Το παρόν άρθρο δεν ενδιαφέρεται για μια ακαδημαϊκή ανάλυση της Γενεαλογίας της Ηθικής και του φιλοσοφικού έργου του Νίτσε αλλά, αντλώντας έμπνευση από τα θέματα που θίγει, αποτολμά να παρουσιάσει μια εκδοχή της ηθικής που καλλιεργεί ο σύγχρονος τρόπος ζωής μετά την εμφάνιση του κορονοϊού. Η ίδια η αξία της Ηθικής μεταλλάσσεται καθώς έχουν αλλάξει οι συνήθειές μας, λιγότερες ανθρώπινες επαφές, διαφορετικοί τρόποι παραγωγικής εργασίας και ίσως περιορισμένη ανάγκη αυτοπροβολής και αυτοεπίδειξης. Το ίδιο το χρήμα το οποίο πριν μερικές εβδομάδες διαμόρφωνε μια κοινωνική ηθική, τώρα δεν φαίνεται να έχει ερείσματα. Η μηδενιστική αντίληψη της ζωής που κυριαρχούσε μέσα από τον αστικό τρόπο διαβίωσης και τους φρενήρεις ρυθμούς της καθημερινότητας φαίνεται να αναθεωρείται. Ξαφνικά ο άνθρωπος απέκτησε μια διαφορετική ισορροπία στις εργασιακές σχέσεις του με αποτέλεσμα να δημιουργηθεί η ανάγκη να επανεξεταστούν και οι ανθρώπινες σχέσεις στο σύνολό τους. Ο αλτρουισμός εμφανίζεται πρώτα ως έννοια και κατόπιν ως αξία, αρχικά ως αντίδραση στον παγκόσμιο εχθρό, το φονικό ιό, και ακολούθως, ως μίμηση των ανθρώπων του συστήματος υγείας που καλούνται να αντιμετωπίσουν τον κορονοϊο. Η πανανθρώπινη προσπάθεια αντιμετώπισης ενός συλλογικού κινδύνου, επαναφέρει στο προσκήνιο την ύπαρξη του άλλου, ως συστατικού στοιχείου της ίδιας της ανθρώπινης βιολογίας. Η μνησικακία που καθόριζε την κοινωνική μας συμπεριφορά μοιάζει να μην έχει νόημα και περιεχόμενο. Τα πάθη των αδύναμων και ανασφαλών ατόμων που μετατρέπουν τον άνθρωπο σε αρπακτικό διαμορφώνουν μια συνείδηση που δεν έχει ουσία στο σήμερα. Αυτή η άσχημη συνείδηση που κυριαρχούσε σε κάθε ανθρώπινη πράξη μπορεί να ήταν κακή και οδυνηρή, αλλά τώρα μοιάζει να μετατρέπεται σε αληθινή μήτρα ιδεατών και φαντασιακών συμβάντων. Είναι αρρώστια μόνο με την έννοια με την οποία είναι αρρώστια η εγκυμοσύνη. Γεννά δηλαδή μια διαφορετική βιοθεωρία στην οποία το συλλογικό πνεύμα και επιπρόσθετα η κατάκτηση της πνευματικότητας αποτελούν την πεμπτουσία της ανθρώπινης ύπαρξης. Τέλος, το κατά Νίτσε «ασκητικό ιδεώδες», ένα ιδεώδες διχασμού και άρνησης του εαυτού που καταλήγει σε υποτίμηση της ζωής φαίνεται και αυτό να μεταμορφώνεται. Η σημερινή πραγματικότητα της καθημερινής καραντίνας με την περιορισμένη μετακίνηση και τα ελεγχόμενα δικαιώματα παρουσιάζεται σαν ένα είδος ασκητικής ζωής. Όμως η θέληση για δύναμη είναι αυτή που σμιλεύει τον χαρακτήρα του ανθρώπου σε όλη τη διάρκεια της ιστορίας του, και που σήμερα τον παροτρύνει να αναλογιστεί την αξία της ζωής. Και ίσως σε παράφραση του Νίτσε ο άνθρωπος να επαναξιολογεί όχι μόνο τη ζωή αλλά και τον ίδιο το Θεό. Έναν Θεό ο οποίος παρουσιάζεται τόσο ως μια διαφορετική ηθική αξία και αναπόσπαστο κομμάτι της ύπαρξης όσο και ως δομικό υλικό της νέας κοσμικής βιοθεωρίας. Ο άνθρωπος, σε μια συσχέτιση του φιλοσοφικού στοχασμού του Νίτσε με την σημερινή καθημερινότητα της πανδημίας, μοιάζει να προσπαθεί να χτίσει μια γέφυρα με προορισμό τον Υπεράνθρωπο. Μια τέτοια γέφυρα ίσως να αποτελεί την προσδοκία όλων μας για την επίλυση αυτής της κρίσης της δημόσιας υγείας και τη θεραπεία ολόκληρου του ανθρώπινου γένους από το φόβο και τον πανικό. Όμως οι προσδοκίες του ίδιου του Νίτσε για το ανθρώπινο είδος δε σταμάτησαν ποτέ να είναι μεγάλες. Το μεγαλείο της ανθρωπότητας είναι και το κεντρικό νόημα της φιλοσοφίας του η οποία, προσαρμοσμένη στην τωρινή αντιξοότητα, θα αποκτούσε σύγχρονο νόημα και ταυτόχρονα διαχρονική αξία. Έτσι όταν θα τον ρωτούσαμε σήμερα, τι είναι εκείνο που αγαπάει στους άλλους, θα απαντούσε με στόμφο: Τις ελπίδες μου.       Φωτογραφία εξωφύλλου: David Ramos/Getty Images

Μια λίστα με τραγούδια για να την παλέψεις στο σπίτι, από την Αργυρώ Μαγκοπούλου

Απο το πικ απ,στο κινητό και πάλι πίσω.Η πιο αμήχανη λίστα με τις 10(απο τις 45.0000) χιλιοπαιγμένες κομματάρες της καραντίνας. Αν τα ενώσεις θα βρείς κάτι κοινό,αν θες φτιάχνεις και μια υπέροχη ιστορία(χρόνο έχεις),αν τα ακούς πρώτη φορα καλώς ήρθες,αν τα ακούς για χιλιοστή φορά ξέρεις καλά τη συνταγή που θα ακολουθήσεις. ‘Οπως και να έχει ΚΑΛΗ ΑΚΡΟΑΣΗ!!!! Venceremos!!!   1. Rage Against The Machine – Bullet In The Head 2. Villagers of Ioannina City – Age Of Aquarius 3. Pink Turns Blue – Walking On Both Sides 4. Gustavo Dudamel : Dvorak – Symphony no. 9 – 4th movement – Allegro con fuoco 5. 1000Mods – Into the Spell 6. Charlie Kunz DECCA ACL 1078 Piano solo 7. Naxatras – Waves 8. Tuber – Sex And Depression 9. Χωρίς Περιδέραιο – 48 Σιωπές 10. Κοινοί Θνητοί | Του Κόσμου Οι Λαοί

Μια λίστα με τραγούδια για να την παλέψεις στο σπίτι, από τον Βασίλη Ντέμη

Η μουσική είναι μία “παρέα” που την έχεις πάντα μαζί σου και δεν θα σε εγκαταλείψει ποτέ. Δεν έλλειψε εξ’ άλλου από παγκοσμίους πολέμους. Έτσι και στις μέρες της καραντίνας εξαιτίας της πανδημίας του covid-19, είμαστε τυχεροί που έχουμε αυτή την “παρέα”. Δέχτηκα πολλές πιέσεις να μην βάλω στην λίστα μου Ρέμο, για προφανείς λόγους, και το έκανα. Έβαλα όμως Ramazzotti (έχουμε και κάποιες κόκκινες γραμμές). Αυτά είναι λοιπόν μερικά τραγούδια που ακούω περισσότερο στην …απομόνωσή μου. 1. Devlin – Watchtower 2. City – Am Fenster 3. R.L. Burnside – It’s Bad You Know (Antonis Kanakis Mix) 4. Queen – Another One Bites the Dust 5. Eros Ramazzotti – Un Attimo Di Pace 6. Eros Ramazzotti – Un Angelo Disteso Al Sole 7. Nek – Lascia che io sia 8. Διονύσης Σαββόπουλος – Όμορφη μέρα  9. Μίλτος Πασχαλίδης – Βυθιμισμένες Άγκυρες Μαίρη Λίντα & Imam Baildi – Δεν Θέλω Πια Να Ξαναρθείς 

Οικοσύστημα και Covid-19. Οι δύο όψεις του Ιανού

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης Η κλιματική αλλαγή μέχρι την εμφάνιση της ασθένειας Covid-19 αποτελούσε ένα κοινωνικό ζήτημα το οποίο είχε κυριαρχήσει στην παγκόσμια πολιτική ατζέντα τα τελευταία χρόνια. Τα ακτιβιστικά κινήματα μας μιλούσαν για ένα πλανήτη που δεν κληρονομήσαμε από την προηγούμενη γενιά αλλά που τον δανειζόμαστε από την επόμενη. Η εμφάνιση του κορονοϊού SARS – CoV-2 φέρνει τον άνθρωπο αντιμέτωπο με μια διαφορετική διαχείριση του φυσικού οικοσυστήματος του πλανήτη και που θυμίζει τις δύο όψεις του Ιανού. Ο Ιανός είναι ένας από τους παλαιότερους θεούς των Ρωμαίων και στην ετρουσκική μυθολογία αντιστοιχεί με το θεό Άνι. Ο Ιανός, ο οποίος δεν έχει ανάλογο στην αρχαιοελληνική λατρεία των θεών, κατά ένα μύθο θεωρείται ότι έφτασε στο Λάτιο από τη μαγική γη της Θεσσαλίας, παντρεύτηκε την Καμέση και βασίλευσε μαζί της την περιοχή. Μετά το θάνατο της Καμέσης, έγινε ο μοναδικός κυβερνήτης του τόπου και έφτιαξε ένα ιερό που αναφερόταν στο μύθο της απομάκρυνσης του Κρόνου από το Δία. Ο Ιανός αναφέρεται σαν έναν κοινό θνητό ο οποίος και θεοποιήθηκε αφού εγκαθίδρυσε μια περίοδο ειρήνης και ευημερίας για το λαό του, μια περίοδο γνωστή και ως Χρυσή Εποχή, καθώς εισήγαγε την οικονομία, την καλλιέργεια και τους νόμους. Η θεότητα αυτή αντιμετωπιζόταν με ιδιαίτερο σεβασμό από τους Ρωμαίους καθώς οι αρχαιότεροι κατάλογοι των θεών ξεκινούσαν συνήθως με το όνομά του και έφερε το επίθετο divom deus, που σημαίνει «ο θεός των θεών». Ο Ιανός απεικονιζόταν με δύο γενειοφόρα κεφάλια και στο ναό του που βρισκόταν σε ένα σημαντικό δρόμο της Ρώμης, στο Argiletum, είχε δύο πύλες, με το άγαλμα του θεού να στέκεται στη μέση και το ένα κεφάλι να κοιτά προς την Ανατολή ενώ το άλλο προς τη Δύση. Ο άλλος ναός του βρισκόταν στο Forum Romanum μέσω του οποίου βάδιζε ο ρωμαϊκός στρατός για τη μάχη. Αυτός ο ναός είχε συμβολική λειτουργία καθώς οι πύλες έκλειναν σε καιρό ειρήνης και άνοιγαν σε καιρό πολέμου. Δεδομένου του ρόλου του ως φύλακα των Πυλών και της θέσης του ως θεού των Ενάρξεων, επηρέαζε όλα όσα είχαν διπλή όψη και νόημα στη ζωή και πολλές φορές συμβόλιζε τη μετάβαση από τον πρωτογονισμό στον πολιτισμό. Η ασθένεια Covid-19, η οποία έχει τρομοκρατήσει την οικονομική και πολιτική ηγεσία, έχει έρθει να αποκαταστήσει έστω και πρόσκαιρα την ισορροπία του φυσικού οικοσυστήματος. Οι εικόνες με τα δελφίνια και τους κύκνους στα κανάλια της πολύβουης Βενετίας αλλά και η εμφάνιση λαγών στα πάρκα του Μιλάνου μαρτυρούν την αλλαγή που επέρχεται στη φύση όταν εξαφανίζεται ο άνθρωπος, το θηλαστικό το οποίο κυριαρχεί στον πλανήτη γη, όχι μόνο με την αλαζονεία και τη ματαιοδοξία του αλλά και με τον καταστροφικό του οίστρο. Η μετάλλαξη του αστικού τοπίου και η εμφάνιση μιας διαφορετικής χλωρίδας και πανίδας εκεί που κυριαρχούσε η ασυδοσία των ανθρώπινων όντων, προσομοιάζουν με το μύθο του Ιανού. Η διπλή όψη του Ιανού είναι τόσο η διπλή όψη της ανθρωπότητας και του οικοσυστήματος πριν και μετά την πανδημία. Ένα μικρό βακτήριο προερχόμενο από τη φύση έρχεται να επαναπροσδιορίσει το ρόλο του ανθρώπου στον πλανήτη και να του εμφυσήσει την προσοχή και την ευθύνη του κυρίαρχου θηλαστικού. Μια διπλή όψη της ανθρωπότητας, που από τη μια η κυριαρχία της προκαλεί όλεθρο και από την άλλη η μετριοπάθεια της μπροστά στο φόβο της νόσου αποκαθιστά την αληθινή ομορφιά στη γήινη σφαίρα με την εμφάνιση των υπόλοιπων καταπιεσμένων πλασμάτων και φυτών της βιολογικής αλυσίδας. Ο άνθρωπος αυτή τη στιγμή καλείται να πάψει να συμπεριφέρεται ως ένας αλαζονικός και άτρωτος θεός αλλά να αναλογιστεί την ισομερή συμμετοχή του στην ισορροπία του οικοσυστήματος. Αναφέραμε ότι ο ναός του Ιανού στο Forum Romanum έκλεινε τις Θύρες του με την έναρξη της ειρήνης και τις άνοιγε όταν επιβαλλόταν πόλεμος από τη ρωμαϊκή αυτοκρατορία. Ο συμβολισμός του Ιανού ως θεού της Θύρας τη δεδομένη χρονική στιγμή είναι ιδιαίτερα σημαντικός αφού καλούμαστε να προσδιορίσουμε μια καινούργια αρχή ως ανθρώπινο γένος με γνώμονα τη φυσική ισορροπία στον πλανήτη. Αυτό όμως που δεν γνωρίζουμε είναι αν η Θύρα αυτή είναι ανοιχτή ή κλειστή, αν βρισκόμαστε δηλαδή σε καιρό πολέμου ή σε καιρό ειρήνης. Ίσως η απάντηση στο ερώτημα αυτό να καθορίσει και το μέλλον του πλανήτη αλλά και του ίδιου του ανθρώπου.       Φωτογραφία εξωφύλλου: Getty Images

Μια λίστα με τραγούδια για να την παλέψεις στο σπίτι, από την Χριστίνα Τσολάκου

Μπορώ να πω ότι ακόμα δεν έχω τρελαθεί τελείως με την καραντίνα! Μου λείπουν οι φίλοι μου και το να βγω ελεύθερα έξω,αλλά πάντα μου άρεσε η μοναχικότητα στο σπίτι… Η καλύτερη συντροφιά για εμένα είναι η μουσική κι έτσι έφτιαξα μια λίστα στο Spotify, που την βάφτισα “my happy place” και με ταξιδεύει εκτός της δύσκολης πραγματικότητας των τελευταίων ημερών! Παρακάτω λοιπόν σου έχω μερικά τραγουδάκια που λιώνω όσο αράζω στον καναπέ κοιτώντας το ταβάνι! *Δεν υπάρχει Μάλαμας στη λίστα, καθώς είναι αυτονόητο ότι παίζει ανά πάσα ώρα και στιγμή οτιδήποτε από Σωκράτη!?   1. Here comes the sun – The Beatles 2. Mr Bobby -Manu Chao 3. Three little birds – Bob Marley 4. Lemon Tree – Fools Garden 5. Chan Chan – Buena Vista Social Club 6. Turista Accidental – Ambaro Sanchez 7. El Gatillo – Calexico 8. Moonlight Avenue – Manu Chao, Κλέλια Ρένεση 9. Mala Vida – Nouvelle Vague 10. Avatar – Monika

Μια λίστα με τραγούδια για να την παλέψεις στο σπίτι, από την Πένη Θεοδοσίου

Σήμερα ξεκινάμε ένα καινούργιο concept στο GHETTO, οι συντάκτες και …όχι μόνο θα φτιάχνουμε μικρές λίστες με τραγούδια που ακούμε όλο αυτό το διάστημα ενώ βρισκόμαστε σπίτι λόγω της καραντίνας. Ο κλήρος για το ποιός θα ξεκινήσει πρώτος όπως βλέπετε έπεσε σε εμένα. Το ότι αποφάσισε ο Βασίλης να βάλουμε μόνο δέκα κομμάτια, το καταλαβαίνετε και εσείς ότι είναι αστείο. Δέκα κομμάτια ακούς το πρωί με τον καφέ. Είπα λοιπόν να βάλω τα δέκα βασικά κομμάτια που αγαπώ αυτόν τον καιρό και ακούω. Βέβαια, μέχρι το τέλος της καραντίνας (σε δέκα χρόνια περίπου) θα έχω βρει άλλα 100 κομμάτια που θα αγαπώ. Καλή ακρόαση! Υ. Γ. Σε στιγμές που νιώθετε πολύ στρεσαρισμένοι με όλο αυτό, αρχικά κλείστε την τηλεόραση και βάλτε κλασσική μουσική, έναν Τσαϊκόφσκι ή κάποια όπερα του Πουτσίνι. Είναι ότι καλύτερο για χαλάρωση και ηρεμία. 1. The Cure – Pictures Of You 2. Rockin’ in the Free World – Neil Young  3. Korn – Word Up!  4. Billy Bragg -There Is Power In A Union 5. Gogol Bordello – Pala Tute 6. It’s The End Of The World As We Know It (And I Feel Fine) 7. Pulp – Common People 8. Bang Bang 9. Quarantine – Phantom Planet 10. Ξύλινα Σπαθιά – Ρόδες

Καραντίνα Καραμπόλα και Υποψήφιοι Πανελληνίων, τίμιε αναγνώστη

Γράφει ο Νικηφόρς Κουρμπέτης  Στην σύγχρονη εποχή… μπα πολύ γενικό. Έρευνες έδειξαν… ούτε αυτό βοηθάει. Τις τελευταίες 23 με 24 μέρες, τίμιε αναγνώστη, βιώνουμε μέρες που πιστεύαμε πως δεν θα ζήσουμε. Θες γιατί την περνάμε αδιάφορα; Θες γιατί έχουμε τα υπαρξιακά μας να λύσουμε; Ό,τι και να θες, θέλε! Αυτό, προσωπικά, δεν το περίμενα. Διότι, κύριε Κορωνογιέ μου, έμενα με ρώτησες αν θέλω στα 18 μου, στην άνοιξή μου, στα πετάγματα μου να κλειστώ μέσα; Και τις μετρούσα μια-μια τις απουσίες για να τις κάνω πριν τις πανελλαδικές και τώρα ναυάγησαν τα σχέδια μου, μαζί με την αξιοπρέπεια μου φυσικά, καθώς θα μπορούσα, λέμε τώρα, να τις είχα κάνει και τις κοπάνες μου και τις εξορμήσεις μου. Τέλος πάντων… δεν θα παρεκτραπώ. Μέσα σε αυτήν την καραντίνα καραμπόλα, εκτός από τα πρωτόγνωρα γεγονότα για την κοινωνία του 21ου αιώνα, υπάρχει και η σύγχυση της εκπαίδευσης. Σύγχρονη, ασύγχρονη, διαχρονική απασχολεί τους μαθητές, οι οποίοι από την ανησυχία τους άρχισαν τα challenge και τα until tomorrow (καραντινάτο challenge). Τι περιμένει, όμως, ο σύγχρονος 18χρονος από την λήξη της καραντίνας; (θα αναρωτιέσαι) Οι υποψήφιοι πανελλελε 2020, έντρομοι και έγκλειστοι ακούν την υπουργό σχετικά με το θέμα της ημερομηνίας των Εξετάσεων (σαν κανόνισμα παράστασης που υπολογίζεις ακόμα και αν θα έχει ανάδρομο Ερμή), καθώς το λούκι για μερικούς έχει ξεκινήσει από Ιούνιο μπορεί και Φεβρουάριο του 19’. Όπως βλέπεις, τίμιε αναγνώστη, είναι πολύς ο καιρός και το ένδοξο καλοκαίρι άνευ ιδιότητας φαντάζει ακόμα μακριά. Ωστόσο, ως τίμιοι και υπεύθυνοι πολίτες παραμένουν σπίτι, διαβάζοντας και περνώντας, θέλω να πιστεύω, λίγο χρόνο για τον εαυτό τους, κάνοντας πράγματα που το 8-2 και 4-10 δεν θα επέτρεπε. Τελικά, παρά τα θλιβερά αρνητικά αυτού του κακού, βρέθηκε ένα θετικό. Και ίσως αυτή η εαυτουλίστικη περίοδος να μην ήταν ανάγκη μόνο των 18χρονων, που τους πιέζει ο χρόνος. Βέβαια, ίσως τώρα τους πιέζει ο χώρος, αφού είναι γνωστό πως όταν είσαι κοντά στην βρύση για να πιείς νερό, ε θες να το πας όσο το δυνατόν πιο γρήγορα. Σε αυτή την περίπτωση η βρύση είναι το φοιτητόσπιτο, που όσο να ‘ναι, ειδικά στα 18 το θες σαν τρελαμένος. Και ναι! Αν περιμένει κάτι ένας σύγχρονος 18χρονος, είναι αυτό το καλοκαίρι στο νησί και μετά η άγνωστη και γνωστή, μέσα από διηγήσεις, φοιτητική ζωή, που ναι μεν έχει βρε παιδί μου τις δυσκολίες της σίγουρα, αλλά σαν την Χαλκιδική και αυτή… δεν έχει. Να φύγει από πάνω σου αυτό το μικρό ή μεγάλο άγχος που κρύβεις για αυτές τις Εξετάσεις. Να σηκωθείς από το κρεβάτι χωρίς να σκεφτείς τι έλεγε στην σελίδα 48. Να πραγματοποιηθεί σιγά σιγά όλο αυτό που σου παρουσιάζουν ως τέλειο θείοι, ξαδέρφια και φίλοι. Θα έχεις το σπίτι σου, μας λένε, θα είσαι κύριος του εαυτού σου, μας λένε, θα έχει την άπλα σου, θα, θα, θα, τόσα θα που έχω αρχίσει και φοβάμαι. Ε πως μετά να μείνεις στο περίμενε για αυτό το άγνωστο και τέλειο, για το οποίο σου μιλάνε θείοι, ξαδέρφια και φίλοι, τίμιε αναγνώστη μου; Μικρό το βάσανο θα πεις και θα συμφωνήσω, μα είναι και αυτό ένα βάσανο. Έτσι, περιμένει ο ευγενής νέος και η αήττητη νέα ετών 18 να τελειώσει αυτή η καραντίνα. Με αυτή την λαχτάρα! (σαν πολύ ποιητής έγινα και εγώ και θα αρχίσω τα ‘’Είμαι η Βάνα και θα μείνω’’) Και πριν πεις, τίμιε αναγνώστη, ‘’εγώ είμαι ο Βλάσσης και θα φύγω’’ πιστεύω να θυμήθηκες και εσύ, αν είσαι άνω των 18, την επιθυμία σου για αυτή την, κοινώς παραδεκτή, νέα ζωή, αν είσαι 18 να σου υπενθύμισα έναν βασικό στόχο της αναμονής, αν είσαι κάτω των 18, καλή μποέμικη καραντίνα σύντροφε! Και αφού σου εκμυστηρεύτηκα τον καημό μου για την φοιτητική ζωή, τίμιε αναγνώστη, σου εύχομαι καλή καραντινάτη συνέχεια και του χρόνου μαζί με τα 200 χρόνια να γιορτάζουμε και την έξοδο των μικροαστών από τα διαμερίσματα. Και να λέμε στις επόμενες γενιές: Δεν έχετε ζήσει εσείς καραντίνα, για αυτό μιλάτε. Έλληνας Νέονέοέλληνας! Αυτό και αν είναι παρεκτροπή… Και για να μπει λίγο καλοκαίρι στην άνοιξη άκου αυτό, έβγα στο μπαλκόνι να χορέψεις και hasta la vista!

Ο κορονοϊός και οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής. Οι σπάνιοι πόροι της ανθρωπότητας

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης Ο νέος κορονοϊός SARS – CoV-2 που προκαλεί την ασθένεια Covid-19 ήρθε για να δοκιμάσει τη σύγχρονη κοινωνία αλλά και το μοντέρνο τρόπο ζωής των ανθρώπων αυτής της κοινωνίας. Και ο τρόπος ζωής είναι ο καθρέφτης εκείνης της κοινωνίας στην οποία κυριαρχούσε η αστραφτερή εικόνα, το τηλεοπτικό θάμπος, η επιδίωξη του κοινωνικού status αλλά και η ασίγαστη ματαιοδοξία της κατάκτησης των πολλών. Όμως ουκ εν τω πολλώ το ευ. Φτάσαμε σε μια κρίσιμη στιγμή στην ιστορία της ανθρωπότητας στην οποία η ύλη έχει ξεθωριάσει, η καθημερινότητά μας έχει μεταλλαχτεί και το μέλλον φαίνεται απροσδιόριστο. Η αντιμετώπιση της κατάστασης δεν επαφίεται στα αντισηπτικά μαντηλάκια, τις συσκευασίες οινοπνεύματος ή τις μάσκες και τα γάντια. Όλα αυτά είναι απολύτως αναλώσιμα και περιγράφονται ως τα εφήμερα όπλα για την διεκπεραίωση μιας ανούσιας καθημερινότητας. Η πραγματική μηχανή, στην προδιαγραφόμενη αδυσώπητη μάχη με αυτό το μικρόβιο που κατατρέχει τον άνθρωπο πλέον σε κάθε γωνιά του πλανήτη, είναι οι ίδιοι οι Άνθρωποι της Πρώτης Γραμμής. Αυτοί είναι πρωτίστως οι γιατροί, οι νοσηλευτές και οι φαρμακοποιοί, αλλά και όλοι οι κοινωνικοί λειτουργοί, υπάλληλοι των πάσης φύσεως καταστημάτων διατροφής και καθημερινού εξοπλισμού, καθώς έτσι πρέπει να ονομάζονται όσοι συντηρούν την εφοδιαστική αλυσίδα. Καθώς ο άνθρωπος αντιπαρατίθεται με τα κακώς κείμενα της βιολογικής αλυσίδας που ο ίδιος προξένησε, οι άνθρωποι της Πρώτης Γραμμής αποτελούν και το Σπάνιο Πόρο, τον καθοριστικότερο παράγοντα για την έκβαση της μάχης. Και αυτή η Σπανιότητα του Ανθρώπινου Πόρου αντικατοπτρίζει τη σημασία που έχει ο ίδιος άνθρωπος στη διαμόρφωση της τωρινής αλλά και της μελλοντικής έννοιας της κοινωνίας. Η μετάλλαξη της καθημερινότητάς μας ίσως να έγινε από μια βιολογική ασυνέπεια, η επιστροφή όμως στην ισορροπία, ή καλύτερα, η επιβίωση του κοινωνικού μας συστήματος εξαρτάται από αυτούς τους Σπάνιους Πόρους. Σε μια εποχή στην οποία υμνούσαμε την ευμάρεια και την αμετροέπεια, η κοινωνία μας είναι αναγκασμένη να προστατεύσει μια διαφορετική μορφή πλούτου, έναν πολύτιμο λίθο με τον οποίο καλείται να οικοδομήσει το μέλλον, θεμελιώνοντας το παρόν. Οι άνθρωποι της πρώτης γραμμής είναι η μοναδική περιουσία της ανθρωπότητας στην αντιμετώπιση αυτής της κρίσης της δημόσιας υγείας. Η σπανιότητα του ανθρώπινου πόρου μας προκαλεί να αντιληφθούμε τη σημασία του ίδιου του Ανθρώπου στην έκβαση της Ιστορίας. Ο άνθρωπος είναι αυτός που καταστρέφει, υποτάσσει, λοιδορεί και αυτός που διαμορφώνει το ρουν της Ιστορίας με τις ενέργειες και τις πράξεις του. Οι άνθρωποι της Πρώτης Γραμμής μας δείχνουν ποια είναι η αξία της ανθρώπινης ζωής με την αρετή, την αυταπάρνηση και την μετριοπάθεια τους. Μας αποδεικνύουν με τον ανθρωπισμό τους ότι η σπανιότητα στην μοντέρνα κοινωνία ήταν η ιδιοτέλεια με την οποία αντιλαμβανόμασταν την ίδια μας την ύπαρξη. Οι Σπάνιοι αυτοί Πόροι θα καθορίσουν το αποτέλεσμα με το οποίο θα αντικρίσουμε την επόμενη μέρα καθώς ο αντίπαλός τους φαίνεται να είναι ο Χρόνος. Η χρονική διάρκεια που θα χρειαστεί να πολεμήσουν στην πρώτη γραμμή και η δική μας προσαρμογή στις δικές τους νουθεσίες και απαιτήσεις αποτελούν το κλειδί ενός νικηφόρου αποτελέσματος. Αρκεί όμως ο Χρόνος να μην εξελιχθεί και αυτός σε Σπάνιο Πόρο. Ο Ισοκράτης, Αθηναίος Ρήτορας και Λογογράφος μας επισημαίνει ότι «δεν φτάνει μόνο να επαινείτε τους ενάρετους ανθρώπους, θα πρέπει και να τους μιμείστε». Η ανθρώπινη ζωή δεν μπορεί να αποτελεί σπανιότητα στην τελική έκβαση αυτής της μάχης. Ωστόσο όλοι μας χρειάζεται να σεβαστούμε την πολυτιμότητα της ζωής και να μιμηθούμε τη σπανιότητα του ήθους όλων των Ανθρώπων που μας υπηρετούν στην Πρώτη Γραμμή. *Η φωτογραφία εξωφύλλου του άρθρου είναι από το σημερινό πρωτοσέλιδο της ισπανικής αθλητικής εφημερίδας Marca, η οποία απεικονίζει την 11άδα των ηρώων απέναντι στην πανδημία.

Οι ανθρώπινες σχέσεις την εποχή του κορονοϊού. Αλλάζουμε;

Γράφει ο Γιώργος Θεοφίλης Η απειλή της πανδημίας Covid-19 έχει αναταράξει συθέμελα τους πυλώνες της ελληνικής κοινωνίας. Η εξαναγκαστική παραμονή στο σπίτι με βάση τις οδηγίες των ειδικών επιστημόνων και ο περιορισμός των εξόδων σε συμμόρφωση των οδηγιών της Πολιτείας φαίνεται να έχουν διερράγη τον κοινωνικό ιστό. Οι καθημερινές ανθρώπινες σχέσεις μεταβάλλονται καθώς περιορίζεται η κοινωνική επαφή και η επικοινωνία μεταλλάσσεται με εμφανή προσανατολισμό προς τη τεχνολογική συναναστροφή με τη χρήση των μέσων κοινωνικής δικτύωσης. Το ερώτημα για όλους εμάς στην ελληνική κοινωνία που ερχόμαστε αντιμέτωποι με αυτήν την πρωτοφανή κρίση είναι αν μας αλλάζει και αν μας αλλάζει προς ποιά κατεύθυνση. Ο θεμέλιος λίθος της κοινωνικής αλλαγής είναι η εθελούσια απομόνωση και η εκούσια παραμονή στον οικιακό χώρο. Κάποιοι από εμάς έχουν σταματήσει να πηγαίνουν στο χώρο εργασίας τους ενώ κάποιοι άλλοι χρησιμοποιούν το διαδίκτυο και τα μέσα που προσφέρει όπως messenger, skype, ηλεκτρονικό ταχυδρομείο για να συνεχίσουν να προσφέρουν παραγωγικά στην οικονομική δραστηριότητα, ωστόσο όλοι μας κατά πλειοψηφία αποφεύγουμε τις συναθροίσεις, να κάνουμε παρέα με φίλους αλλά και να βγούμε για οποιαδήποτε αναψυχή. Η καθημερινότητά μας δεν έχει πια αστεία, πειράγματα, κοινωνικά κουτσομπολιά αλλά και έριδες ή μισαλλοδοξίες. Ο επερχόμενος κίνδυνος μιας πανδημίας μας έχει κάνει όλους πιο υπεύθυνους αλλά και συντηρητικούς με αποτέλεσμα δειλά δειλά να καταφεύγουμε και σε μια αναθεώρηση των ανθρωπιστικών ιδεωδών και της αξίας της ύπαρξης. Ο εγωισμός, μια αναμφισβήτητη κατάσταση της ανταγωνιστικής κοινωνίας, φαίνεται να μη χωρά στο καινούργιο περιβάλλον που καλούμαστε να βιώσουμε. Ο εγωκεντρισμός και η ματαιοδοξία απουσιάζει από τη ζωή που αναγκαζόμαστε να διαχειριστούμε αφού δεν αποτελούν εφόδια επιβίωσης. Αισθανόμαστε την ανάγκη να αντιληφθούμε τη συνεισφορά των γιατρών, νοσηλευτών, φαρμακοποιών αλλά και όσων φροντίζουν για τη διατροφή μας γιατί έχουν αλλάξει όλες οι κοινωνικές παράμετροι. Το κέρδος και η φιλάργυρη συμπεριφορά φαντάζουν ουτοπία σε μια καινούργια κατάσταση στην οποία το σημαντικότερο αγαθό είναι η ζωή και η πολυτιμότερη ύπαρξη ο άνθρωπος. Ξαφνικά, η ανιδιοτελής συνεισφορά στο γείτονα, συγχωριανό, συνάδελφο, έχει ασυναίσθητα προβάλλει σαν επιτακτική ανάγκη της ίδιας μας της ύπαρξης. Η αλληλοβοήθεια και ο αλτρουισμός τα οποία ονειρευόμασταν παιδιά, αγωνιζόμασταν φοιτητές και λησμονούσαμε στον καθημερινό μόχθο της εργασιακής ανταγωνιστικότητας, ξεπροβάλλουν αβίαστα και ασυναίσθητα ως τα μοναδικά ανθρώπινα όπλα στην αντιμετώπιση μιας τέτοιας αντιξοότητας. Οι ανθρώπινες σχέσεις αναδομούνται και ανασυνθέτονται σε διαφορετικούς πυλώνες και νέους άξονες όπως ο αλληλοσεβασμός και η αλληλεγγύη. Η ομορφιά της ζωής και η συνέχιση της γίνεται αυτοσκοπός και η καθημερινή ειλικρινής ευχή προς όλους είναι να χαίρουμε υγείας. Η κοινωνικότητά μας δεν καταστέλλεται ούτε καθυποτάσσεται αλλά μέσα από τις σύγχρονες δομές και τις νέες τεχνολογίες ανταλλάσουμε μηνύματα και τηλεφωνήματα που άλλοτε με ποιητική αδεία και λογοτεχνικό στοχασμό και άλλοτε με χιούμορ και σαρκασμό μας καλούν να προστατευθούμε και να πειθαρχήσουμε στις συμβουλές των ειδικών. Η ελληνική κοινωνία ξέχασε πολιτικές αντιπαλότητες και συντεχνιακές έριδες και οδηγήθηκε σε μια συσπείρωση με γνώμονα το σεβασμό στην αξία της ζωής. Καλλιτέχνες αλλά και απλοί πολίτες χρησιμοποιούν την ευρηματικότητά τους για να μεταφέρουν το μήνυμα του «μένουμε σπίτι», χωρίς να ενδιαφέρονται για οποιαδήποτε μορφής κέρδους ή ευκαιριακής προβολής. Η ελληνική κοινωνία αυτόματα ανέστειλε κάθε παρελθοντική διαμάχη και προέβαλε τη σύμπνοια και τη συμπόρευση σε αυτήν την κοινή μάχη. Η ανθρωπιά και ο ανθρωπισμός έγιναν ο θεμέλιος λίθος στην έγκλειστη καθημερινότητά μας, οι σχέσεις μας έγιναν ξανά αγαστές και αληθινές, μολονότι ζούμε τώρα περισσότερο μακριά ο ένας από τον άλλον. «Η αγάπη δεν είναι μόνο συναίσθημα, είναι και τέχνη», τάδε έφη ο Γάλλος συγγραφέας Ονορε Ντε Μπαλζάκ στην προσπάθειά του να προσδιορίσει την αφηρημένη έννοια της αγάπης. Η κοινωνία μας με την πολυδιάστατη συμμετοχή όλων αναδιατύπωσε με αυτόν ακριβώς τον τρόπο την αξία της αγάπης και μετέφρασε τα πολυποίκιλα συναισθήματα του καθενός σε καλλιτεχνία. Και στο μέτωπο αυτής της κρίσης, η αγάπη μας για το συνάνθρωπο από καλλιτέχνημα έγινε αριστούργημα. Photo: Getty Images

Σπιτικές συναυλίες και δεν μας νοιάζει η καραντίνα!

Ώρες ώρες, απορώ γιατί έχω στο σπίτι μου τηλεόραση! Ειλικρινά μπορεί να περάσουν πολλές μέρες και να μην την ανοίξω καθόλου ή να χαζέψω ελάχιστα αν πετύχω καμιά ταινία ή σειρά που μου αρέσει! Ακόμα και τώρα, σε περίοδο καραντίνας, την έχω ανοίξει ελάχιστα, επίτηδες κιόλας για να αποφύγω όλη αυτή την τρέλα των ειδήσεων και να ξεχαστώ όσο γίνεται! Συντροφιά μου όπως πάντα, η μουσική! Και η ευχάριστη έκπληξη των ημερών, είναι κάποιοι από τους αγαπημένους μου καλλιτέχνες, οι οποίοι είτε ανέβασαν κάποια βίντεο στα social media που τραγουδούν από το σπίτι τους, είτε σε live μετάδοση, έδωσαν mini σπιτικές συναυλίες! Την αρχή έκανε ο Σπύρος Γραμμένος, με live μετάδοση στο YouTube…δυστυχώς το βίντεο δεν υπάρχει, αλλά ελπίζω να ανέβει σε λίγο για να μπορέσουμε να το ξαναδούμε! Στη συνέχεια, το υπέροχο αυτό κορίτσι με τη μαγική φωνή, η Μαρία Παπαγεωργίου, μας “φιλοξένησε” στο σπίτι της σε μια ξεχωριστή συναυλία! https://www.facebook.com/mariapapageorgiouofficial/videos/1924623187669422/ Το ίδιο έκαναν και ο Στάθης Δρογώσης με τον Μανώλη Φάμελλο, οι οποίοι μας κράτησαν συντροφιά για πάνω από μία ώρα με πολύ αγαπημένα τραγούδια! https://www.facebook.com/StathisDrogosis/videos/682810135798409/UzpfSTM0NjI2NDY0NDc0OjEwMTU3NzQ5NTUwODc5NDc1/ Η θεότητα, Ματούλα Ζαμάνη, από την καραντίνα της στο νησί της, την Αμοργό, μας έστειλε τραγουδάκια, αλλά και τις σκέψεις της, με τον δικό της ιδιαίτερο τρόπο! https://www.facebook.com/214970361060/videos/149811062941795/ https://www.facebook.com/214970361060/videos/637315900396336/ Οι Χατζηφραγκέτα ανέβαζαν συχνά βίντεο με τραγούδια, αλλά φυσικά δεν θα μας άφηναν έτσι αυτές τις δύσκολες ώρες! Ο Πάνος Φραγκιαδάκης μάλιστα, έγραψε και ένα καινούργιο τραγούδι για τον covid-19, με τους ιδιόμορφους πάντα στίχους που μας έχουν συνηθίσει οι Χατζηφραγκέτα! https://www.facebook.com/100008448663162/videos/2382875652004034/?id=100008448663162 Ο Μίλτος Πασχαλίδης, μοιράστηκε μαζί μας τις σκέψεις του και μας “έστειλε” ένα τραγουδάκι δίνοντας μας κουράγιο για να κάνουμε…υπομονή! https://www.facebook.com/MiltosPashalidis/videos/206619614021438/ O Σταμάτης Κραουνάκης, από το σπίτι του κι αυτός, παίζει πιάνο και συγκινεί με ένα πανέμορφο κομμάτι! https://www.facebook.com/stamatis.kraounakis/videos/10221616173415148/ O Κώστας Μακεδόνας παρέα με την κιθάρα του, μας θυμίζει πως… είναι βάσανο ο φίλος που φωνάζει εκδρομή! https://www.facebook.com/kostasmakedonasofficial/videos/658270604746647/?__tn__=K-R&eid=ARCN4f2GnOIUiiSTbYrmrHd0U8w_NlHZF4lKoh10CV81tJ_gGnsKzgyS6QJPgRqCCmM1PtD7J9kW3LJL&__xts__[0]=68.ARDQJqzbADwaDyMVqt-R7MS7mkUQ9iKoKXfK2o76tQfksd00PRRrRddgyQzs0m4DryHJxI17VsgKBMatx0QpzHYizs7FtX7joUtt2OMRksy2cuv8TDpRHUXt9rfvXF08vHICMPUT8GvrF1y0t2Yf12umEk4F-ZHoSbgAT0K0pXK7rzm-FIU4wIb2VOsqE9x2ZcPxt7DpGFpqp85-D0GvVsB8CPTyTpgmDveZUmjjqx5QDnCB2wLxfnhv6USFIxTEmpq6Jo77PTq6qplxYmjez1kZgE7fX00D8_sj17QMK8Ev5XT1Geyw5yE4NvAUqcBxOdDjoJIw Η Φωτεινή Βελεσιώτου, μένει σπίτι και τραγουδάει με την κιθάρα της για όλους εμάς! https://www.facebook.com/foteinivelesiotou/videos/228142341660406/ Τελευταίος και…καλύτερος, αντικειμενικά μιλώντας πάντα, ο Σωκράταρος (ο Μάλαμας ντε!), που κάθε μέρα ανεβάζει κι από ένα τραγούδι, παρέα με την οικογένεια του! Ο γιος του τον συνοδεύει με κρουστά και η κόρη του με τη γυναίκα του κάνουν φωνητικά! https://www.facebook.com/sokratismalamasofficial/videos/899342577167689/ https://www.facebook.com/sokratismalamasofficial/videos/1498364573671721/  

Scroll to Top